Msza poranna w intencji zmarłych

Treść publiczna

Kazanie o znaku Syna Bożego i krzyżu: - Znak, że Syn Boży słusznie postępuje, odnoszący się do zburzenia i odbudowy świątyni. - Interpretacja zmartwychwstania jako tajemnicy zmartwychwstania całego ciała Chrystusa. - Apel do chluby jedynie w krzyżu Pana Jezusa Chrystusa i wezwanie do świętości i jedności w Kościele.

Modlitwa i rozmyślanie duchowe: - Zachęta do życia duchowego poprzez współpracę z Bogiem i pielęgnowanie serca. - Potrzeba zatrzymania, wyciszenia i trwania w obecności Jezusa, podobnie jak Maryja pod krzyżem.

Kazanie o znaku Syna Bożego i Świątyni: I domagają się znaku. Tymczasem znak wskazuje jawnie, że Syn Boży, którego nie chcieli przyjąć, postępuje słusznie. W jednej i tej samej wypowiedzi Zbawiciel mówi o swoim ciele oraz o świątyni. Tym, którzy pytali: 'Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz? Czy nisz?' odpowiada: 'Zburzcie tę świątynię, a ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo.' Według jednego z możliwych wyjaśnień, zarówno świątynia, jak i ciało Chrystusa jest figurą Kościoła. Kościół bowiem jest zbudowany z kamieni żywych, uczyniony żywą świątynią, aby stanowić święte kapłaństwo wybudowane na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus. Jest więc prawdziwą świątynią. W. P. wy jesteście ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. Dlatego jeśli nawet wzajemne połączenia kamieni oraz ich harmonia zostaną zniszczone i unicestwione, jak zostało napisane w Piśmie, a mianowicie, że wszystkie kości Chrystusa rozproszą się…

Kazanie o krzyżu i zmartwychwstaniu: Dlatego każdy z was na wzór świętego Pawła niech w niczym się już nie chlubi, jak tylko w krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego świat został dla Niego ukrzyżowany, a On dla świata. A nie tylko ukrzyżowany z Chrystusem dla świata, ale też z Chrystusem pogrzebany. Razem z Chrystusem zostaliśmy pogrzebani, powiada apostoł, i dodaje, jak gdyby otrzymał już zadatek zmartwychwstania, że także i my z Nim zmartwychwstaniemy. Ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który was jest, za którego macie odpłynąć. Już nie należycie do samych siebie. Za wielką cenę dostaliście się na bycie. Chwalcie więc Boga waszym ciałem. Bądźcie świętymi sami, bądźcie świętymi, ponieważ ja jestem święty. Bądźcie w jednym od razu wśród siebie, bądźcie w jedności i świętości z Kościołem naszego Boga.

Kazanie o duchowej dojrzałości i jedności: Nie mogłem, bracia, przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz jako do cielesnych, jako do niemowląt w Chrystusie. Mleko wam dawałem, a nie pokarm stały, bo byliście słabi. Zresztą i nadal nie jesteście mocni. Ciągle przecież jeszcze jesteście cielesni. Jeżeli bowiem jest między wami zawiść i niezgoda, to czyż nie jesteście cielesni i nie postępujecie tylko po ludzku? Skoro jeden mówi, ja jestem Pawła, a drugi, ja jestem Apollosa, to czyż nie postępujecie tylko po ludzku? Kimże jest Apollos albo kim jest Paweł? Sługami, przez których uwierzyliście według tego, co każdemu dał Pan. Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost. Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko ten, który daje wzrost, Bóg. Ten, który sieje i ten, który podlewa stanowią jedno. Każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę. My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, wy zaś uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą. Oto Słowo Boże. Szczęśliwy…