Msza z chrztem

Treść publiczna

Kazanie: - Refleksje o powołaniu św. Mateusza jako grzesznika powołanego przez Jezusa do naśladowania - Zachęta do odnowy życia i porzucenia grzesznych nawyków - Wskazanie na znaczenie świadectwa życia chrześcijańskiego jako najskuteczniejszej ewangelizacji - Przykład z afrykańskiej szkoły o sile świadectwa i wpływie na nawrócenie

Kazanie o powołaniu św. Mateusza i miłosierdziu: Umiłowani w Chrystusie Panu, obchodzimy święto świętego Mateusza, apostoła i ewangelisty. P. M., którego Jezus powołał, aby za nim poszedł, Pan również wzywa nas, byśmy szli za nim. Czasami możemy czuć się niegodni, by pójść za Jezusem, ale kto z nas jest naprawdę godny? Nikt, bo wszyscy przecież jesteśmy grzesznikami potrzebującymi Bożego miłosierdzia. Mateusz został powołany przez Jezusa właśnie dlatego, że był grzesznikiem. To ukazuje nam coś pięknego, że Jezus nie czeka, aż staniemy się doskonali, zanim nas wezwie. Wzywa nas pośród naszych słabości i grzechów. Wzywa nas, abyśmy porzucili nasze stare nawyki i zaczęli od nowa z Nim. Ale dlaczego, nawet jeśli wiemy, że Jezus Chrystus nas wzywa, nadal grzeszymy? Dlaczego czasami tak trudno nam porzucić to, co nas od Niego oddala? Wiemy, że Jezus oferuje nam nowe życie, ale nadal możemy wybrać pozostanie przy starych nawykach. Wybór należy do nas. Warto się nad tym zastanowić, dlaczego…

Kazanie o świadectwie życia i powołaniu: Ułomnych, czyli ludzi poszukujących, zranionych, zmagających się lub uwięzionych w grzesznych okolicznościach. Niektórzy mogli jeszcze nie doświadczyć miłości, miłosierdzia i przebaczenia Jezusa. Być może Bóg prosi nas, abyśmy stali się osobami, które pomogą im Go spotkać, by później za Nim podążać. Naszym wezwaniem jest zatem nie tylko mówienie o Jezusie, ale także życie Jezusem. Możemy dzielić się naszą wiarą słowami, ale możemy również głosić Ewangelię poprzez naszą dobroć, współczucie, przebaczenie, pokorę, cierpliwość i miłość. Czasami najpotężniejszym kazaniem, jakie możemy wygłosić, jest życie, które prowadzimy przed innymi. Pamiętam taką sytuację. Uczyłem w szkole afrykańskiej i dwóch chłopców, jeden z siódmej klasy, drugi z piątej, katolików, przeszło do sekty, sekty zbawionych. Zrobili misjonarzami. Przechodzili na moją religię, ponieważ nie mieli wyjścia. Gdyby nie przyszli, to dyrektor szkoły dałby im kopaczkę i musieliby iść…