Msza wieczorna z intencją za zmarłych i obrzędem pogrzebowym

Treść publiczna

Homilia o przypowieści o siewcy: - Rozważanie nad znaczeniem przypowieści o siewcy, różnymi rodzajami gruntu, roli przyjęcia słowa Bożego i koniecznością duchowej przemiany. - Przykład świętego Ignacego Antiocheńskiego jako świadectwo męczeństwa duchowego i ofiarowania życia dla Chrystusa. - Zachęta do codziennego duchowego wzrostu i rezygnacji z egoizmu.

Homilia o ziarniu i duchowym wzroście: Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je, i wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny. Oto słowo Pańskie. Dzisiejsza liturgia słowa prowadzi nas do ziarna, które musi wydać plon, bo Bóg posyła deszcz i nie wraca do nieba, dopóki nie przyniesie plonu. Dobrze byłoby znaleźć się w kategorii czwartej, ziarna na ziemi żyznej. Ziarno musi obumrzeć dla samego siebie, dla swojego wewnętrznego ja. Jest taki święty Ignacy Antiocheński, który będąc uwięzionym i mając iść na męczeństwo, pisał, że chce stać się ziarnem w szponach lwów i być przemienionym w chleb, upodobnić się do Chrystusa. Nie chodzi o krew męczeństwa, ale o męczeństwo codziennego życia, rezygnację z samego siebie, by owocować dla Chrystusa. Amen.