Msza poranna w intencji zmarłych

Treść publiczna

Kazanie o pójściu za Jezusem: - Homilia zwraca uwagę na powracające słowo „najpierw”: odkładanie przebaczenia, modlitwy, zerwania z grzechem lub innych decyzji może sprawić, że „potem” stanie się „nigdy”. - Jezus nie obiecuje wygodnego życia, lecz zaprasza do zaufania i zmiany sposobu życia. Homilia nawiązuje do Jego odrzucenia, krzyża i słów o tym, że nie ma gdzie skłonić głowy. - Brak miejsca dla Boga może prowadzić do duchowej bezdomności; prawdziwy dom człowieka zaczyna się od świadomości, do kogo należy. - Wiara nie oznacza zrozumienia wszystkiego. Człowiek może nie rozumieć cierpienia, a mimo to iść za Bogiem. - Święty Hieronim i święty Franciszek zostali przedstawieni jako ludzie, którzy pozwolili Ewangelii kształtować życie. Słuchaczy zachęcono, by zapytali, do jakiego jednego konkretnego kroku Jezus wzywa ich dzisiaj.

Homilia o pójściu za Jezusem: I to jest straszna prawda o grzechu człowieka. Myśmy w pewnym sensie wyrzucili Boga z jego własnego świata. Dlatego że Bóg szanuje naszą wolność. Nie wdziera się do naszego serca siłą. Stoi i czeka. W Apokalipsie mówi: Oto stoję u drzwi i kołaczę. Bóg puka do drzwi człowieka i czeka, aż człowiek go otworzy. A jeśli nie ma miejsca dla Boga? Warto zadać sobie pytanie, czy w moim życiu jest miejsce dla Boga. Jeżeli człowiek wyrzuci Boga ze swojego życia, to ostatecznie sam zaczyna doświadczać bezdomności. Można mieć piękny dom, wygodne mieszkanie, pieniądze, samochód dla bezpieczeństwa na przyszłość, a jednak nie czuć się u siebie. Prawdziwy dom człowieka zaczyna się tam, gdzie człowiek wie, do kogo należy. Chrystus przyszedł nie po to, żeby zabrać nam nasze domy, rodziny, przyjaciół czy ludzkie szczęście. Przyszedł, żeby oddać nam dom naszego serca, żebyśmy mogli powiedzieć: Bóg jest moim ojcem, ja Jego dzieckiem, mam dokąd wrócić. Pójdź za mną. I właśnie…