Kazanie
Msza niedzielna w intencji dziękczynnej z modlitwami za zmarłych
2026-10-11 • Parafia Zmartwychwstania Pańskiego w Bydgoszczy
Kochani, droga do pokoju serca jest trudna, ale możliwa tylko wtedy, gdy zawierzymy Bogu tak jak Maryja. Niech Jej wstawiennictwo i przykład ufności…
Treść publiczna
Kazanie: - Królem z przypowieści jest Bóg, Jego Synem Jezus, a zaproszonymi na ucztę jesteśmy my; uczta obrazuje życie wieczne. - Maryja zaufała Bożemu słowu mimo nieznanej drogi i wytrwała w cierpieniu; kaznodzieja wskazał ją jako wzór zaufania. - Jan Paweł II zawierzył życie Bogu przez Maryję; jego dewiza brzmiała „Totus Tuus”. Po zamachu mówił, że „kto inny strzelał, a kto inny prowadził kulę”. - Wezwanie do szukania pokoju serca w Bogu i do wdzięczności za Jana Pawła II, który wskazywał drogę jedności i miłości.
Homilia o uczcie weselnej i postaciach zaproszonych: Kochani, dzisiejsza Ewangelia opowiada nam przypowieść o zaproszonych na ucztę. Oto król wyprawił ucztę weselną swojemu synowi i zaprosił gości. Goście jednak zlekceważyli zaproszenie króla i nie przyszli. Wtedy król posłał swoje sługi, by wyszli na ulice i zaprosili na ucztę wszystkich, których napotkają. Tak też się stało. Wtedy sala zapełniła się biesiadnikami. Dziś przeżywając ówczesną rocznicę o powstaniu wspólnoty Żywego Różańca, jak również dzień papieski, chciałbym w kilku słowach ukazać tych, którzy odpowiedzieli na zaproszenie króla i przyszli na ucztę weselną. Pierwszą z tych postaci jest Najświętsza Maryja Panna, której jako młodej kobiecie archanioł Gabriel zwiastował, że będzie matką Bożego Syna, a naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Maria, choć nie znała wtedy drogi przygotowanej przez Boga, zaufała Jego słowu. Stała się matką Jezusa. Później życie przyniosło różne doświadczenia, trudy, troski, również kłopoty…
Homilia o uczcie weselnej, życiu wiecznym i pokoju serca: Królem, który wyprawił ucztę, jest sam Bóg. Synem, dla którego wyprawił ucztę, jest Jezus Chrystus. Gośćmi zaproszonymi na wesele jesteśmy my sami. A uczta weselna to nic innego jak życie wieczne, do którego nas zaprasza i życie wieczne w świecie, który nadejdzie. Pełni wdzięczności za dar świętego Jana Pawła II, który nieustannie wskazywał drogę jedności i miłości, nieśmy do Boga nasze prośby.