Msza powszednia z intencją zmarłych

Treść publiczna

Kazanie i rozważanie: - Kazanie o ulotności życia według Księgi Koheleta, podkreślające cykliczność czasu i potrzebę mądrości - Rozważanie o cierpliwości, cnotach, konieczności przyjmowania czasu na różne aspekty życia i głębokie pytanie o tożsamość Chrystusa - Zachęta do wyznawania wiary, przyjęcia postawy ucznia i podążania za Chrystusem

Kazanie o ulotności czasu: Dzisiaj w pierwszym czytaniu słuchamy fragmentów z Księgi Koheleta. Bardzo chłodnego spojrzenia na życie, w którym autor dostrzega, że życie człowieka jest bardzo ulotne, jest jak para, jest marne, bo przemija. Zwraca uwagę na pewną cykliczność, na trud, w który człowiek wchodzi. Ale mimo wszystko jest to spojrzenie z wiarą na nasze życie. Kohelet chce w ten sposób szukać mądrości. Dzisiejsze czytanie może być dla nas trudne. Bo słyszymy, że wszystko ma swój czas, a mamy wrażenie, że my czasu nie mamy na nic. Nie mamy czasu na spokojną modlitwę, nie mamy czasu, żeby spotkać się z naszymi bliskimi, posłuchać, na spokojnie porozmawiać. Chcemy mieć szybki internet, szybkie dostawy, jak najkrócej stać w kolejkach. Czas staje się takim dobrem, którego mamy coraz mniej albo gdzieś po prostu nam przelatuje przez palce. Stąd

Rozważanie o cierpliwości i wierze: Trudno nam również o cierpliwość do przyjęcia tego, że na niektóre rzeczy trzeba poczekać, że jest czas, chociażby to, co dzisiaj bardzo często wybrzmiewa, jest czas odmawiania sobie przyjemności cielesnych, a potem przychodzi inny czas, kiedy należy właśnie się obdarowywać w małżeństwie tymi przyjemnościami. Jest czas rodzenia i czas umierania. Co nas zaprasza do cierpliwości, do mężnego, czasami znoszenia pewnych utrapień? Teolodzy i filozofowie, kiedy mówią o cierpliwości, o cnocie cierpliwości, często ją porównują z męstwem, czyli z pewną umiejętnością przyjmowania, wytrzymania różnych zewnętrznych trudów, zło z równowagą umysłu. Cierpliwość jest nazywana również cnotą, która strzeże inne cnoty, czyli te nasze sprawności, umiejętności do dobra. Ta cierpliwość wyraża się właśnie z przeznaczaniem właściwego czasu na właściwe rzeczy: na modlitwę, na miłość, na przyjaźnie, na rozwijanie tego, co dla nas jest ważne. My wiele razy chcemy wyrażać…