Msza powszednia z kazaniem o Miłosierdzju Bożego

Treść publiczna

Rozważania o wierze i sercu: - Wezwanie do prawdziwej odpowiedzi na pytanie o obecność w kościele i relację z Bogiem. - Zachęta do spokojnej, trwałej miłości, która towarzyszy w codziennym życiu. - Porównanie siebie do synów marnotrawnych powracających do Boga z ufnością. - Modlitwa św. Tomasza z Akwinu o serce wrażliwe, szlachetne i szczere. - Refleksja nad miejscem Jezusa w sercu i możliwością oddania Mu siebie całkowicie.

Modlitwa dziękczynna i rozważanie o wierze: Dzięki Ci, Panie. Składamy dzięki, Ojcze wszechmogący, nasz Królu w niebie. Za to, że dałeś nam wiarę, dzięki. Za to, że dałeś nam miłość, dzięki, o Panie. Składamy dzięki, W. K., Boże nasz Królu. P. T. dobrze byłoby odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego tu dziś jesteśmy. Odpowiedzieć prawdziwie, zwyczajnie, nie dlatego że wypadało, nie dlatego, by ludzie nas tu zobaczyli. Zobaczą i zapomną, ocenią powierzchownie. W głębi naszego serca prawdę o nas widzi tylko Bóg. I spogląda na nas surowo, oceniającym wzrokiem, ale z wielką miłością. Jego Najświętsza Matka Maryja wyciąga ku nam dłonie, by przygarnąć do Syna, do Jezusa. Klęcząc przed Tobą, wszechmocnym Bogiem, w tej kruszynie chleba, pozwólmy się przygarnąć. Mocno, mocno przytulmy się do Niego. Dajmy się ponieść prawdziwej miłości, nie tej egzaltowanej, wybuchającej tylko na chwilę pobytu w kościele, ale tej spokojnej, która Bożym ciepłem będzie nam towarzyszyć w codzienności, bez…

Rozważanie o sercu i powrocie do Boga: A jeśli w ostatnim czasie zdarzyło się nam zmylić szlak, odejść za daleko od prawdziwego źródła życia, obrazić Cię niewiernością, bądźmy synami marnotrawnymi powracającymi ze skruchą, nadzieją i miłością, synami patrzącymi niegodnymi oczami na Twe nieskończone miłosierdzie. Synami rzucającymi się z wielką ufnością w ramiona Ojca. I módlmy się słowami świętego Tomasza z Akwinu: Daj mi, Panie, serce wrażliwe, abym żadna próżna myśl nie oderwała mnie od Ciebie. Daj mi, Panie, serce szlachetne, aby mnie żadna niegodna Ciebie namiętność nie usidliła. Daj mi, Panie, serce proste i szczere, aby się nie dało opanować przez żadną złą skłonność. Pozwól mi, Panie, znosić Twoje kary w duchu pokuty, a z Twoich dobrodziejstw korzystać rozumnie, abym mógł kiedyś przeżywać wieczną radość w niebieskiej ojczyźnie. Miłość rodzi się w sercu, w sercu otwartym, gotowym na jej przyjęcie. A jakie jest moje serce? Na ile otwiera je na Boga? Ile w nim miejsca dla Jezusa?…

Rozważanie o pobożności przodków i uwielbieniu Serca Jezusowego: Trzeba nam popatrzeć na postawę naszych przodków. Wspomnijmy sobie domy dziadków, niewielkie, proste domy, a ile miejsca w nich, w tej nadpopradzkiej, w tej beskidzkiej izbie naszych dziadków, ile było miejsca na świętoobrazy. I prawie w każdym domu na centralnej ścianie wisiały obrazy Najświętszego Serca Jezusowego i Niepokalanego Serca Maryi. Z tych obrazów Jezus i Maryja spoglądali na codzienność, nijako strzegli tej codzienności. I codzienna, i głęboka, i żarliwa była ta pobożność naszych przodków i modlitwa, i zawierzenie tym sercom, sercom kochającym nas najpiękniej i najszczerzej. Te obrazy były niejako wyryte w sercach naszych babć i dziadków. A dziś, jak to jest dziś? Jaki jest moje uwielbienie Serca Jezusowego? Czy korzystam z obfitości łask płynących w pierwszy piątek miesiąca? Czy miesiąc czerwiec jest dla mnie tylko bramą do lata, czy także bramą do miłowanego Serca Jezusowego? A przecież serce, aby żyło,…