Msza poranna z kazaniem o religijności

Treść publiczna

Homilia o religijności i duchowości: - Wytłumaczenie różnicy między religijnością (zewnętrzne gesty) a duchowością (wewnętrzna relacja). - Apel o integrację religijności z duchowością, aby uniknąć hipokryzji i faryzeizmu. - Przestroga przed ocenianiem innych tylko przez pryzmat zewnętrznych zachowań. - Zachęta do autentycznej duchowości ukazanej przez sposób mówienia o innych.

Homilia o religijności i duchowości: Religijność, czyli to wszystko, co zewnętrzne, co strukturalne, jeśli nie jest służebne wobec duchowości, ostatecznie duchowość wykoślawia, zabija, ogałaca. Często mylimy religijność z duchowością. Religijność jest tylko służebna wobec najgłębszego wymiaru duchowego, który objawia się w trzech wektorach relacyjnych: w relacji do siebie, do drugiego człowieka i do Pana Boga. Im człowiek ma gorszy kontakt ze sobą, im bardziej trwa w iluzjach, oszukuje siebie, pogardza drugim człowiekiem, tym bardziej wchodzi w religijność. Próbuje zagłuszyć swój nieład, nieuporządkowanie i pychę. Uczniowie nie myli się w obmyciu rąk, a faryzeusze się gorszą, bo nie szanują religijnych obyczajów. Możemy się gorszyć, że ktoś nie wykonuje zewnętrznych gestów pobożności, ale może być duchowym człowiekiem, szanującym innych. Pan Jezus mówi, że nie czyni nieczystym człowieka to, co wchodzi do ust, ale to, co wychodzi z ust. Nasza mowa zdradza naszą duchowość. Religijność…