Msza święta

Treść publiczna

Homilia o upominaniu i wspólnocie: - Chrystus jest obecny tam, gdzie podejmujemy wysiłek pojednania i odpowiedzialności za wspólnotę. - Upominanie to troska o brata, nie potępienie, lecz wezwanie do nawrócenia i miłości. - Ewangeliczny styl upominania zakłada najpierw rozmowę indywidualną, potem świadków, a ostatecznie wspólnotę. - Jezus łączy miłosierdzie z prawdą, ratując człowieka i prowadząc do życia. - Zachęta do nieunoszenia się gniewem lecz do przebaczenia i przemiany serca.

Homilia o upominaniu w chrześcijaństwie: Chrystus jest obecny nie tylko wtedy, gdy wspólnota okazuje sobie wzajemnie życzliwość, ale również wtedy, gdy z miłością i odpowiedzialnością staje wobec zła i potrzeby nawrócenia. Na końcu dodaję: gdzie dwaj albo trzej zebrani są w imię moje, tam jestem pośród nich. Jest obecny tu, gdzie ludzie podejmują trud pojednania, gdzie nie uciekają od odpowiedzialności za dobro wspólnoty, jest obecny tam, gdzie nie rezygnuje z brata po pierwszej porażce. Tam, gdzie próbuję odzyskać. Słowa Jezusa nie są groźbą ani szantażem, ale zaproszeniem do zbawienia. Pan Jezus zawsze stoi po stronie człowieka, pragnąc jego zbawienia. Dlatego nie pozostawia go obojętnym wobec zła, jego miłosierdzie zwiększa. Chcę nas wyprowadzić z tego, co nas niszczy. Staramy się zrozumieć to. Chcę prowadzić ku życiu i jest nieustannym wychodzeniem ku człowiekowi, działaniem łaski i wezwaniem do nawrócenia. Amen.