Msza powszednia w intencji dziękczynnej

Treść publiczna

Kazanie: Pokora i wspólnota: - Św. Paweł jako człowiek wykształcony (uczeń Gamaliela) i obywatel rzymski; zmiana przesłania po spotkaniu z Chrystusem pod Damaszkiem. - Paweł świadomy własnych słabości, przyznający, że prześladował Kościół; nauczyciel świadomy siebie. - Ewangelia dotyka problemów wspólne (także egoizmu, ludzkiej słabości, utraty wspólnoty). - Nieużyteczność kazania, gdy człowiek kłamie, gdy nie żyje tą czynnością, którą naucza. - Prośba: nieść pokorę, przyznawać się do własnych trudności, pozwolić nam się zmienić.

Homilia o pokorze i wierze w Kościół: I dotrzymał słowa obietnic ze Starego Testamentu o Mesjaszu, o Wybawicielu w Jezusie Chrystusie, że Jezus Chrystus jest wypełnieniem miłości Bożej, z którym przychodzi Królestwo Boże, jest prawdą i dla Niego to doświadczenie stało się programem całego życia. Słyszymy, że On nie może nie głosić Ewangelii, nie może nie być autentycznym świadkiem Ewangelii, więc nie może być dwuznaczny w swoich zachowaniach, w swoich wypowiedziach. On po prostu nie może nie przyznać się do Chrystusa. Jego wypełnieniem życia jest opowiadać o Chrystusie. Przez to tworzyć Kościół, tworzyć wspólnotę ludzi, którzy będą żyli nauką Chrystusa, dla których również wiara będzie czymś ważnym. Będą chcieli kształtować swoje życie. I u Pawła i potem w kościołach, które on zakładał albo do których pisał, rzeczywiście byli ludzie, którzy chcieli kształtować swoje życie pod wpływem Ewangelii. Chcieli być kościołem, ale i tak wśród nich pojawiało się wiele problemów. Święty Paweł…