Msza niedzielna z kazaniem misyjnym

Treść publiczna

Kazanie z homilią misyjną: - Jezus odchodzi od faryzeuszy i duchowych przywódców, którzy odrzucają Jego naukę. - Zapowiedź posłania apostołów do pogan i całościowy nakaz misyjny. - Kobieta kananejska jako przykład wiary i prośba o pomoc dla swojej opętanej córki. - Wpływ tłumaczenia Septuaginty, które umożliwiło pogańskim narodom poznanie Boga. - Współczesne wyzwania duchowe: próba wykorzenienia Jezusa i wpływ braku wiary na społeczeństwo. - Znaczenie Ducha Świętego i troska o życie duchowe ponad materialne.

Homilia o znaczeniu Słowa Bożego i pracy misyjnej w Tanzanii: Moi drodzy, siostry i bracia, zanim kilka słów na temat pracy misyjnej wśród Masajów w Tanzanii, tam gdzie posługuję, zechcielibyśmy rozważyć kilka myśli płynących z dzisiejszego Bożego Słowa, szczególnie z Ewangelii, bo przecież po to Bóg objawia siebie w swoim Słowie, by budować naszą wiarę, by ją wzmacniać, byśmy zachowując to słowo, kierując się jego wskazówkami, podążali w wyznaczonym przez Pana Boga celu, a więc o zbawieniu. Przez tę ziemską pielgrzymkę na ziemi, a raczej przez czas walki, bo tutaj przecież według tradycyjnej nauki Kościoła, Kościół na ziemi to Kościół walczący, o zbawienie własne, o zbawienie innych, o zbawienie tych, którzy jeszcze nie wierzą w Pana Boga, nie zawierzyli siebie Chrystusowi, nie zaufali Mu. I jesteśmy wzmacniani tym Słowem w tej walce, którą toczymy tutaj. Będziemy się opierać przeważnie na Ewangelii, chociaż także mam nadzieję, że będziemy dotykać różnego rodzaju innych tematów,…

Kazanie o tradycji i posłaniu do pogan: Nie zachowują Bożego Słowa, Bożych przykazań, a na pierwszym miejscu właśnie stawiają tradycję ludzką. Nawiązał do przykazania szacunku do ojca i matki i mówił tam, że wprowadzili sobie Żydzi w swoich tradycjach, że jeśli ktoś zechce przekazać jakiś fundusz na inne potrzeby, na potrzeby jakichś biednych, to już ten fundusz nie może być przekazany dla ojca i matki. Odpowiednio to zostało nazwane w Ewangelii, ale chodzi o cały kontekst. Izraelici, przywódcy duchowi, odrzucają Jezusa. Przychodzą Go oskarżać, podważyć Jego autorytet. A On wtedy odpowiedział im i w dyskusji, czy w wyjaśnieniu, które daje swoim uczniom, mówi o tych faryzeuszach, arcykapłanach uczonych w piśmie, że to są ślepi przewodnicy ślepych. I stamtąd odszedł. Czyli Jezus odszedł od tych, którzy nie chcą Go słuchać, nie chcą Go przyjmować. I idzie w okolice pogańskie. Tyr i Sydon to miejsca, które nigdy nie były w granicach państwa żydowskiego. Idzie do pogan. I tu następna może…

Kazanie o kananejskiej pogance: W tym fragmencie Jezus już sam jakby wyprzedza apostołów, pokazuje kierunek, w którym im przyjdzie pójść. I jak słyszymy, wychodzi na przeciw z tamtych okolic kobieta, Mateusz ją określa kananejską, poganką. Bo Izraelici słowem kananejczycy określali mieszkańców Ziemi Świętej, powiedzmy dzisiejszej Palestyny, albo okolicznych ziem, którzy nie byli Żydami. Takie generalne określenie na tych mieszkańców to był kananejczyk. A przecież nie ma takiego narodu. W Kanaanie w Starym Testamencie mieszkały różne ludy, różne plemiona. A więc skoro Mateusz używa określenia kananejka do tej kobiety, to ma na myśli, że ona jest przedstawicielką pogan, którzy wychodzą naprzeciw Jezusa. Co więcej, nie tylko wychodzą na Jego przeciw, ale idą do Niego prosić o pomoc.

Kazanie o pogance i jej wierze: Zobaczmy dziwną sytuację. Żydzi, faryzeusze, przywódcy duchowi odrzucają Jezusa jako Mesjasza, a poganin, ta kobieta, przychodzi do niego, bo wie, gdzie może znaleźć ratunek. I nazywa Go tytułem mesjańskim, znanym ze Starego Testamentu: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida”. S.D. to tytuł używany przez proroków na określenie zapowiadanego Mesjasza. Skąd poganka o tym wie? W III wieku przed Chrystusem w Aleksandrii, czyli w dzisiejszym Egipcie, dokonano tłumaczenia Pisma Świętego naszego Starego Testamentu, prawa i proroków z języka hebrajskiego, który znali tylko Żydzi, na język grecki, którym posługiwało się wiele ludów mieszkających w tamtym rejonie, w…

Kaz…