Msza wieczorna z intencją dziękczynną

Treść publiczna

Kazanie: - Obraz wskrzeszenia przez Boga tego, co umarło, nie tylko w sensie fizycznym, ale duchowym. - Zachęta do otwarcia się na Bożą łaskę uzdrowienia ran i grobów emocjonalnych. - Nadzieja, że Bóg ma moc przywrócić życie i uzdrowić nawet najgłębsze rany. - Przypomnienie o Bożej miłości i mocy wskrzeszania.

Rozważanie o uzdrowieniu duchowym: Zostało uzdrowione, można powiedzieć, wskrzeszone. Pan ma moc wskrzesić nas, to co w nas umarło. Pan ma moc, aby otworzyć nasze groby i aby z nich popłynęło życie, na nowo życie. Abyśmy się nie bali tam zajrzeć. On uzdrawia nasze rany, bo pragnie, abyśmy byli zdrowi, duchowo zdrowi. Oto otwieram wasze groby, wydobywam was z grobów, ludu mój. Łaska uzdrowienia przez Boga, który jest wszechmocny, może się dokonać z naszą współpracą. Musimy tylko zrobić ten pierwszy krok, chcieć tam wejrzeć do tego grobu i dokładnie otworzyć go przed oczyma swoimi i opowiedzieć o tym Panu Bogu. On to zna, ale kiedy zaczynamy się tym dzielić, opowiadać Panu Bogu o naszym grobie, wtedy otwieramy się na tę łaskę, którą Bóg chce nam ofiarować. Będziemy posłuszni natchnieniom Ducha Świętego i nie bali się krok po kroku niejako wejrzeć tam do głębi, wtedy Pan uzdrowi to, co w naszym życiu jest grobem. Amen.