Kazanie o Zwiastowaniu

Treść publiczna

Kazania i rozważania: - P. M. jako wybór Boga, który zaczyna się od Jego łaski i wezwania, a nie od decyzji człowieka. - Maryja jako wzór całkowitej dyspozycyjności i zaufania Bogu w odpowiedzi na powołanie. - Homilia o znaku w Kanie: prosta modlitwa Maryi i wezwanie do czynnego posłuszeństwa Słowu Bożemu. - Refleksja o przemianie serca jako działaniu Boga w drodze powołania. - Homilia o Maryi pod krzyżem: pochwała trwania przy Chrystusie w cierpieniu i trudnych chwilach.

Rozważanie o powołaniu Maryi: Zwiastowanie jest jednym z najważniejszych momentów historii zbawienia. A jednak wszystko zaczyna się bardzo zwyczajnie. Nie w Jerozolimie, nie w świątyni, nie w centrum religijnego świata. Bóg przychodzi po prostu do Nazaretu, do miejsca, które nie posiadało szczególnego znaczenia, do młodej kobiety. Maryja nie jest kapłanem, nie sprawuje liturgii, nie stoi w centrum religijnego życia Izraela, a właśnie ją Bóg wybiera. To ważne także dla naszej modlitwy o powołania, bo Bóg może powołać człowieka tam, gdzie nikt się tego nie spodziewa. Może powołać chłopaka z małej miejscowości. Może powołać kogoś, kto wydaje się zwyczajny. Może powołać człowieka, którego nikt nie uważa za szczególnie pobożnego. Może powołać tego, który dzisiaj jeszcze nawet nie myśli o kapłaństwie. Bóg zaczyna swoje dzieło tam, gdzie chce i pierwszeństwo zawsze należy do Niego. W języku Ewangelii św. Łukasza Maryja zostaje nazwana pełna łaski, obdarowana łaską. Gabriel nie zaczyna od…

Homilia o znaku w Kanie Galilejskiej i roli Maryi: Maryja w Kanie zauważa ludzką biedę. Nie czeka, aż ktoś poprosi, nie potrzebuje długiego wyjaśniania. Mówi tylko: nie mają już wina. To bardzo prosta modlitwa. Maryja nie mówi Jezusowi, co ma robić, nie układa Mu planu, nie mówi: Panie, musisz uczynić cud. Po prostu przedstawia Mu rzeczywistość: nie mają. Może to być również nasza modlitwa: Panie, nie mam siły. Panie, nie mam pokoju. Panie, nie potrafię przebaczyć. Nie wiem, jak dalej iść. Nie mam odwagi. Panie, Kościół potrzebuje kapłanów. Panie, nasze seminaria potrzebują powołań. Panie, nasze rodziny potrzebują wiary. Młodzi ludzie potrzebują świadków. Panie, nie mamy. A potem Maryja mówi: zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie. Cokolwiek wam powie, czyńcie. Maryja nie mówi: posłuchajcie, nie mówi: zapamiętajcie. Mówi: uczyńcie. Bo Słowo Boga nie jest informacją, ale domaga się odpowiedzi w działaniu. Możemy wiele wiedzieć o Jezusie, znać Ewangelię, odmawiać różaniec, przychodzić…

Refleksja o przemianie serca: Pierwszy krok. Może zacząć się modlić, porozmawiać z kapłanem, czy pojechać na rekolekcje. Może też powiedzieć: Panie, jestem gotowy sprawdzić, czego ode mnie chcesz. Ale przemiany serca dokonuje Bóg. Zapytajmy siebie, jakiego jednego słowa Jezusa nie wykonuję. Nie dziesięciu, nie stu, ale jednego. Może jest to słowo 'przebacz', 'nie lękaj się', 'pojednaj się', a może 'czuwaj się i módl', albo 'pójdź za mną'. Maryjo, spraw, abyśmy nie zatrzymywali się na pięknych słowach. Niech nasza modlitwa prowadzi do decyzji. Niech nasze nabożeństwo prowadzi do posłuszeństwa. Niech nasze czuwanie prowadzi do życia.

Homilia o Maryi pod krzyżem: Obok krzyża Jezusowego stały matka Jego i siostra matki Jego Maria, żona Kleofasa i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał matkę i stojącego obok niej ucznia, którego miłował, rzekł do matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka Twoja. I od tej godziny uczeń wziął ją do siebie. W kanie Maryja stała na początku znaków Jezusa. Na Golgocie stoi przy końcu Jego ziemskiej drogi. W kanie mówi: C. W. powie, czyńcie. Na Golgocie Jezus mówi: Oto Matka Twoja. Te dwa wydarzenia są ze sobą połączone. Maryja prowadzi do Jezusa. Jezus daje uczniowi Maryję. I właśnie dlatego Ewangelia św. Jana mówi o Maryi przede wszystkim jako o tej, która prowadzi ucznia ku Chrystusowi. Pod krzyżem pada słowo: Niewiasto, oto Syn Twój. To samo określenie niewiasto pojawiło się w kanie. Tam Jezus mówił, jeszcze nie nadeszła moja godzina. Tutaj godzina…

Hom…