Msza poranna z kazaniem o siewcy

Treść publiczna

Homilie o wierze, nadziei i miłości Chrystusa: - Przypomnienie, że życie na ziemi jest pielgrzymowaniem i postępowaniem według wiary, nie widzenia. - Wezwanie do stanięcia przed trybunałem Chrystusa z oczekiwaniem na zapłatę za uczynki. - Homilia o miłości Chrystusa, która przynagla do życia dla Niego i tworzenia nowego stworzenia. - Posłannictwo pojednania z Bogiem przez Chrystusa i zachęta do pojednania się z Bogiem.

Ewangelia i nauka o przypowieści o siewcy: Słowa Ewangelii według świętego Mateusza. Jezus powiedział do swoich uczniów: Posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje, ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między cierniami oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i łuda bogactwa zagłuszają słowo tak, że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię rdzenną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny. Oto słowo Pańskie. Ta przypowieść to arcydzieło o słuchaniu słowa. Mamy się na nią pochylić. Mamy słuchać tego, co ta przypowieść mówi, ale też…

Rozważanie o życiu wiecznym i nadziei w Bogu: Uświadamiamy sobie, że otrzymujemy zadanie przyszłe i chyba nawet nie możemy zostawić na pamiątkę swoje dzieło, także święte tajemnice ciała i umysłu, abyśmy nieustannie doznawali owoców Tego, który żyje na wieki. Na prośbę o ustanowienie będą chwalić się wszystkie narody. Niech nam błogosławi każde oblicze. Mamy nadzieję na Jego drogę i zbawienie wszystkich narodów, wszystkie narody chwalić się. Tym zająć i chwały. Niech się cieszą rządami. Sprawiedliwie nie wyjeżdżamy na razie wszystkie narody. To się nie dziwię, że ludzie nie zdają się na Ziemię. Swoją drogą Bóg błogosławi. Niech oddają wszystkie krańce ziemi. Niech wszystkie narody walą się na to miejsce i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen. Wszystkie narody oddają się na podwórkach. To będzie widać na obrazku słoneczny promień. Niech się wzmocni wraz z nadzieją, że chciałem wziąć kredyt na mieszkanie dla siebie i dla mojej rodziny. To nasza…

Homilia o wierze i nadziei: Tak więc mając tę ufność, wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami z dala od Pana. Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy. Mamy jednak nadzieję, chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana. Dlatego też staramy się Jemu podobać, czy to gdy z Nim, czy też z dala od Niego jesteśmy. Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre. Tak więc przejęci bojaźnią Pana przekonujemy ludzi wobec Boga, żeby wziąć wszystko w nas odkryte. Mam nadzieję, że i dla waszych sumień nie ma w nas nic zakrytego. Mówimy to nie, żeby znów wam się zalecać, lecz by dać wam sposobność do chlubienia się nami, abyście w ten sposób mogli odpowiedzieć tym, którzy chlubią się swą powierzchownością, a nie wnętrzem własnego serca.

Homilia o miłości Chrystusa i nowym stworzeniu: Jeśli bowiem odchodzimy od zmysłów, to ze względu na Boga. Jeżeli przytomni jesteśmy, to ze względu na was. Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pamiętając, że skoro jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli, a właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała. A jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób. Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne minęło, to wszystko stało się nowe. Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał…