Msza poranna w intencji zmarlegich

Treść publiczna

Kazanie o przywiązaniu do bogactw: - Przywiązanie do dóbr materialnych jako przeszkoda w podążaniu za Chrystusem. - Wezwanie do całkowitego powołania i wolnej duszy. - Bogactwo nie jest złe, ale zbytnie zaufanie do niego stanowi niewolę duchową. - Zachęta do gotowości oddania wszystkiego na rzecz życia wiecznego.

Kazanie o przywiązaniu do bogactw: On będzie otoczony bez litości, bez Bożego miłosierdzia, i nie zdoła się temu oprzeć. Jakiż wielki błąd! Aby iść za Chrystusem, musimy mieć wolną duszę, nie obciążoną niczym. Liczne bogactwa tego młodzieńca były wielką przeszkodą w przyjęciu żądań Jezusa, najtrudniejszego nakazu w jego życiu. Bóg wzywa nas wszystkich do świętości, do wielkiej duchowości, do całkowitego poddania się. Mówi nam wszystkim głęboko w sercu: „Przyjdź i idź za mną.” Nie można odpowiedzieć na zaproszenie Chrystusa przeciętnie, na pół gwizdka. On nie chce uczniów oddanych tylko częściowo, trochę tu i tam, z wieloma zastrzeżeniami. Takich uczniów nie chce. Ten młodzieniec nagle ukazał się z całkowitym powołaniem, bo wypełnił przykazania prawa. To też czyniło go szczęśliwym i radosnym. Myślał, że jest w porządku, że jest blisko Boga. Gdy Chrystus stawia przed nim całkowitą ofiarę, jego wielkie przywiązanie do rzeczy materialnych i słabość powodują, że ta scena powtarza się…