Msza powszednia w intencji zmarłych z homilią o miłosierdzii

Treść publiczna

Kazanie o miłosierdziu i historii nabożeństwa: - Historia św. Faustyny jako prostej zakonnicy, wybranej do przekazania Bożego Miłosierdzia. - Rola ks. M. S. jako teologa i rozpoznawcy doświadczeń Faustyny. - Jan Paweł II kanonizujący św. Faustynę, ustanawiający Niedzielę Miłosierdzia i zawierzający świat Bożemu Miłosierdziu w Łagiewnikach (2002). - Wezwanie do rozprzestrzeniania ognia Bożej łaski na cały świat.

Kazanie o rozprzestrzenianiu orędzia i wspólnocie: - Obraz Jezusa Miłosiernego rozpowszechniony na świecie w różnych kulturach i językach. - Wspólnota modlitwy z Sanktuarium w Stockbridge (USA). - Apel do apostołów miłosierdzia – cichych świadków i rozszerzających orędzie. - Nadchodząca 25. rocznica zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu i zachęta do duchowego przygotowania.

Homilia o miłosierdziu i wezwaniu do przekazywania ognia: - Wezwanie do przekazywania miłosierdzia przez czyn, słowo i modlitwę. - Nawiązanie do dzienniczka św. Faustyny i misji Kościoła w XXI wieku. - Zachęta do osobistego zaangażowania w kontynuację dzieła Bożego Miłosierdzia przez następne 25 lat.

Kazanie o miłosierdziu i historii nabożeństwa: Można bowiem bardzo dużo wiedzieć o miłosierdziu. Można znać koronkę, można przeczytać Dzienniczek, można przyjechać do Łagiewnik. Ale czym innym jest stanąć przed Jezusem ze swoimi własnymi sprawami życiowymi i powiedzieć: Jezu, ufam Tobie. Jezus powiedział w Faustynie: "Podaję ludziom naczynie, z którego mają przychodzić po łaski do źródła miłosierdzia. Tym naczyniem jest ten obraz z podpisem: Jezu, ufam Tobie". Naczynie to nie jest zwykły obraz, bo przecież można stanąć przy samym źródle i odejść spragnionym, jeśli nie ma się czym zaczerpnąć. A Jezus mówi: "Daję wam naczynie". Tym naczyniem jest ufność. Dlatego "Jezu, ufam Tobie" nie jest jedynie podpisem pod obrazem. To jest sposób stanięcia człowieka przed Bogiem. Popatrzmy, co Pan Bóg zrobił z tym orędziem. Rok 1938. Umiera siostra Faustyna, ma zaledwie 33 lata i nie widziała tego, co będzie dalej. Rok 1959. Pojawiają się kościelne ograniczenia dotyczące szerzenia nabożeństwa w…

Kazanie o rozprzestrzenianiu orędzia i wspólnocie: Umiłowani w Chrystusie, drodzy bracia i siostry, wystarczy dzisiaj trochę podróżować, żeby zobaczyć coś niezwykłego. Jadąc przez Polskę, w niezliczonych kościołach można zobaczyć obraz Jezusa Miłosiernego. Potem przez Europę – czasem trafiamy do małego kościoła gdzieś daleko od Krakowa i dużych miast i znów widzimy znajomą postać Jezusa Miłosiernego. Jadąc jeszcze dalej, do innego kraju, kontynentu, innej kultury i obrządku, znowu spotykamy ten obraz. Czasem jest piękny artystycznie, a czasem może mniej udany. Jednak sama Faustyna usłyszała od Jezusa, że nie w piękności farby czy pędzla jest wielkość tego obrazu. Patrzymy więc na Jezusa, na promienie, a pod nim widzimy znajome słowa, może już nie tylko po polsku, ale w języku ludzi, którzy tam żyją: Jezu, ufam Tobie. Inny język, inna kultura, inny kontynent. Ten sam Jezus. To samo miłosierdzie. Warto zadać sobie bardzo proste pytanie: jak ten obraz dotarł tam? Sam nie przyjechał.…

Homilia o miłosierdziu i wezwaniu do przekazywania ognia: I nie zmienił się Jezus Chrystus. Ten sam, który dzisiaj mówi: "Przyjdźcie do mnie wszyscy". Bracia i siostry, jest rok 2026. Świętej siostry Faustyny nie ma pośród nas. Nie ma błogosławionego księdza M. S. Nie ma świętego Jana Pawła II. Są ich relikwie, jest o nich pamięć. Ale zadanie po nich pozostało. Orędzie ma być głoszone, iskra ma być rozniecana i ogień miłosierdzia ma być przekazywany dalej. Przez kogo? Oczywiście przez nas. I tu wracamy do dzienniczka, bo Jezus nie powiedział, że każdy z nas ma dokonać rzeczy wielkich. Powiedział siostrze Faustynie: Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim: 1. czyn, 2. słowo, 3. modlitwa. I może właśnie tak ogień miłosierdzia przeszedł przez świat, od człowieka do człowieka, jednym czynem, jednym słowem i jedną modlitwą. Ponieważ nie każdy pisze dzienniczek i nie każdy będzie profesorem jak…