Msza poranna dziękczynna

Treść publiczna

Kazanie i rozważanie: - Rozważanie o pokorze i pokonywaniu własnych słabości przed poprawianiem innych. - Podkreślenie potrzeby systematycznej pracy duchowej na drodze za Chrystusem. - Wskazanie, że prawdziwa wiara wymaga uznania własnych błędów i otwarcia na Boże działanie. - Zachęta do pokornego podejścia do braterskich upomnień i modlitwy o wiarę i jedność.

Rozważanie o zbawieniu i pracy: Jest człowiek oburzony, że ktoś czepia się, iż źle się spowiada. Pytam się, czy drugi człowiek faktycznie da ci zbawienie. Tam ci kradną, tam ci kłamią, a on tego nie widzi, a widzi belkę u siebie i krytykuje innych. Przechodzi do kościoła, ale nie modli się, zapomina o słuchaniu Boga i wypełnianiu Jego woli, a żyje według swojej woli, a nie Bożej. Mówi: Pan Bóg mnie nie wysłuchuje, a ja tyle się modliłem. Moja żona nie umarła, a ona umarła. Pan Bóg mnie wysłuchał. Ileż takich spojrzeń bywa w życiu człowieka na Boga, a u innych jest się świętym. Jeśli porównujesz się z innym, to tylko to może przynieść zbawienie. Łatwo wypominać błędy innym, a samemu się usprawiedliwiać. Ile jest usprawiedliwień, że nie mogłem być w kościele, ale by coś się wydarzyło, potrzebna jest systematyczna praca. Nie ma nagród bez pracy, trzeba solidnej, trudnej, codziennej i szmudnej pracy, jak w sporcie, tak jest w drodze za Chrystusem. Zaczyna się od drobnych zadań wykonanych…