Msza święta w intencji zmarlego

Treść publiczna

Kazanie: - Uczniowie pytają, kto jest największy; Jezus wskazuje dziecko i odwraca światowe rozumienie wielkości. - Św. Wacław, książę Czech, jest przedstawiony jako przykład przeżywania władzy po chrześcijańsku. Według homilii zginął w 935 roku w konflikcie z bratem Bolesławem i został otoczony czcią jako męczennik oraz patron Czech. - Prawdziwa wielkość nie polega na przewyższaniu innych, lecz na dobru, które dociera do nich przez nasze życie. Homilia zachęca do zastanowienia się, co stanowi o naszej wartości przed Bogiem.

Homilia o wielkości i pokorze na przykładzie św. Wacława: Moi drodzy, w dzisiejszej Ewangelii możemy dostrzec w pewien sposób typowe zachowanie człowieka. Uczniowie chodzą z Jezusem, słuchają Jego nauki, widzą cuda, a mimo to zaczynają zastanawiać się, kto z nich jest największy. Jezus nie wygłasza długiego wykładu, ale stawia obok siebie dziecko i mówi: Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki. Warto pamiętać, że w świecie starożytnym dziecko nie miało takiej pozycji, jaką przyznajemy mu dzisiaj. Nie było symbolem kogoś, wokół kogo skupia się cała rodzina, ale człowiekiem małym, zależnym, niemającym znaczenia ani pozycji. Jezus pokazuje więc uczniom kogoś, kto w oczach świata niewiele znaczy, i właśnie Jego stawia w centrum. To bardzo dobrze pasuje do świętego Wacława, którego dzisiaj wspominamy. Był przecież księciem Czech, a więc człowiekiem, który według ludzkiej miary rzeczywiście był wielki. Miał władzę, pozycję i ludzi, którzy byli mu podporządkowani.…