Msza poranna z modlitwą i pieśniami

Treść publiczna

Kazanie: - Omówienie sprzeczności w nauczaniu uczonych w Piśmie względem ciężarów duchowych. - Zachęta do życia we wspólnocie, gdzie ciężary dzielone są łatwiejsze do uniesienia. - Przykład życia zawodowego dla zobrazowania sytuacji duchowej. - Podkreślenie, że sens życia daje tylko Bóg w Jezusie Chrystusie jako jedyna ostateczna nadzieja i szczęście.

Modlitwa po Komunii i refleksja: Oddając cześć Najświętszej Maryi Pannie, zostaliśmy posileni sakramentem Eucharystii. Pokornie prosimy Cię Boże, abyśmy mogli uczestniczyć w uczcie wiecznego życia. Przez Chrystusa Pana naszego. Kochani, takie zaproszenie na koniec. Chcielibyśmy być wspólnotą, bo we wspólnocie siła. Jeżeli wspólnie działamy, czy to w domu, czy to w pracy, czy obojętnie gdzie funkcjonujemy, jesteśmy w stanie zrobić o wiele więcej. I to nasze życie może być jednym wielkim cudem, dlatego chciejmy się otwierać na drugiego człowieka i chciejmy z tym drugim człowiekiem współpracować. A teraz na te wyzwania, które Pan Bóg stawia przed nami dziś, przyjmijcie Boże błogosławieństwo. Pan z wami, niech was błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec i Syn i Duch Święty. Idźcie w pokoju Chrystusa.

Kazanie o sensie życia i Bogu: Wielkiej nowenie odwołującej się do treści ślubów narodu. Jeden rok był poświęcony ludziom młodym. Święty Tomasz z Akwinu napisał, że w duszy każdego człowieka jest pragnienie szczęścia i sensu. Pragnienie to przepełnia każdego człowieka, ale ze swoją świeżością i mocą pojawia się w życiu ludzi młodych. I to fundamentalne pragnienie może człowiek zrealizować jedynie i wyłącznie poprzez wierne trwanie przy Bogu. Poza Bogiem życie człowieka nie ma ostatecznego sensu, a bez sensu nie ma szczęścia, bo nie ma czegoś takiego jak bezsensowne szczęście. Choć rozważamy dzisiaj o czymś, co jest oczywiste, to jednak raz jeszcze przybliżmy sobie tę prawdę, jako że w naszych czasach ludzie atakowani są wieloma bałamutnymi ideologiami usiłującymi z jednej strony sprowadzić człowieka na manowce przez utrzymywanie, że życie człowieka nie jest niczym jak tylko absurdem, jak tylko bezsensem. Przedstawicielami takiego myślenia są choćby J.-P. S. czy A. C. Ale żeby przyjąć…