Msza poranna z dziękczynieniem

Treść publiczna

Homilia o wierze i miłości: - Wskazanie na duchową niedojrzałość i potrzebę miłości jako fundamentu wiary. - Jezus jako uzdrowiciel i głosiciel Królestwa Bożego. - Znaczenie łączenia miłości z prawdą i sprawiedliwością Bożą. - Zachęta do trwania w wierze, dojrzałości duchowej i jedności Kościoła. - R. M. w prowadzeniu do Jezusa i rozwoju duchowym wiernych.

Homilia o wierze i miłości: Paweł Apostoł mówi dzisiaj do Koryntian: traktowałem was jak dzieci, ponieważ byliście jak niemowlęta w Chrystusie, jeszcze niedojrzali, bardzo zmysłowi, bardzo skupieni na sobie, potrzebujący pomocy, czułości. Dawałem wam mleko, a nie pokarm stały. To jest metafora, która mówi o tym, że Paweł zdawał sobie sprawę z tego, do jakich ludzi dotarł. I wiedział, że musi najpierw przemówić do ich serca, a nie do rozumu. Bo mówienie do serca, przemawianie czynami miłości daleko bardziej porusza ludzi, aniżeli tylko argumentacja rozumowa. Ta też jest potrzebna, ale najpierw trzeba przemówić do serca. A do serca mówi się czynami, mówi się miłością, mówi się współodczuwaniem. Mówi się na wiele sposobów, które pokazują, że kocham tego, do kogo jestem posłany. I tak samo czyni Jezus. Jezus uzdrawia teściową Szymona, uzdrawia wielu chorych, których do Niego przynoszą. I ci ludzie są bardzo poruszeni, chcieliby Go zatrzymać, ale On mówi, że nie po to został posłany. Nie…