Msza poranna z kazaniem o ukryciu

Treść publiczna

Kazanie o życiu ukrytym: - Kazanie nawiązywało do Ewangelii i błogosławionego Honorata Koźmińskiego: życie duchowe dojrzewa wewnątrz, zanim zostanie ukazane na zewnątrz. - Przypomniano, że Honorat jako młody człowiek był więziony w warszawskiej Cytadeli, a po uwolnieniu wstąpił do kapucynów; później wspierał rozwój ukrytych zgromadzeń bezhabitowych. - W świecie cyfrowym zachęcano do chronienia ciszy i modlitwy oraz do niepublikowania od razu każdego doświadczenia duchowego. Wspomniano zasadę „opóźnionego zapłonu”, konsultację ze spowiednikiem lub kierownikiem duchowym i okresowe odłożenie mediów społecznościowych. - Podkreślono potrzebę pokory w dzieleniu się wiarą, szacunku dla tajemnicy drugiego człowieka i unikania pochopnego osądzania. - Wezwano do szukania równowagi między życiem wewnętrznym a publicznym świadectwem wiary.

Kazanie o tym, co ukryte: Ukrycie to temat dzisiejszego kazania. Ten temat pojawia się w związku z tym, że Bóg, stwarzając świat, pokazuje nam to, co można łatwo zobaczyć. Ale także w świecie duchowym istnieje rzeczywistość jakby wewnątrz, która pozostaje przed nami ukryta. Uczestniczymy w liturgii słowa właśnie teraz. Spotykamy się ze Słowem, którego nie można zobaczyć, można je natomiast usłyszeć. W czasie Mszy Świętej Bóg się nam objawia, a jednocześnie przed nami ukrywa. Kiedy kapłan podniesie Hostię i powie: «Oto Ciało», nie zobaczymy ani ciała, ani bóstwa. Bóg, który stworzył wewnętrzną część, tą, której nie można zobaczyć, zaprasza nas do tego, abyśmy szukali tego, co ukryte, tego, co wewnątrz. Gdy to odnajdziemy, objawi się to także na zewnątrz, ale właśnie ta kolejność musi zostać zachowana. O tym przypomina nam Jezus w dzisiejszej Ewangelii. Aby te refleksje osadzić w życiu człowieka i tego z przeszłości, i tego dzisiaj, to najpierw sięgnijmy do życiorysu świętego, którego…