Msza poranna dziękczynna

Treść publiczna

Kazanie: - Refleksja nad sceną z Ewangelii o uczniach zrywających kłosy w szabat. - Wskazanie na różnicę między prawem a potrzebą człowieka; krytyka prawnego podejścia faryzeuszy bez miłości i współczucia. - Wezwanie do spojrzenia serca i realizacji Bożej miłości ponad literalnym prawem. - Podkreślenie konieczności bycia bliżej człowieka i rozwijania serca, a nie jedynie formalnej religijności.

Homilia o miłosierdziu i spojrzeniu serca w szabat: Drodzy bracia i siostry, spróbujmy sobie jeszcze raz wyobrazić tę dzisiejszą scenę z Ewangelii. Jezus idzie wraz ze swoimi uczniami przez pole. Jest szabat, czyli dzień święty, w którym są zabronione wszelkie prace. Ale uczniowie są głodni, więc zrywają kłosy, rozcierają je rękami i jedzą ziarno. Tak po prostu, zwyczajnie. Jedzą, bo są głodni, potrzebują pokarmu, są w potrzebie. Nadarza się sytuacja, spotykają pola zbóż i korzystają z okazji. Każdy z nas by tak zrobił, tym bardziej że zrywanie kłosów rękoma nie było żadną kradzieżą i nie było karane. Nagle są obserwowani przez faryzeuszy, którzy widząc uczniów, pytają, dlaczego robią coś, czego nie wolno w szabat. Dlaczego zrywają kłosy i jedzą je, skoro prawo tego zabrania? Tu zaczyna się problem: czasem człowiek może być tak skupiony na kwestii prawnej, że przestaje dostrzegać, co dzieje się z drugim człowiekiem, co nim kieruje. Uczniowie robią to, bo są głodni, a faryzeusze nie…

Kazanie o zaleceniu Słów Bożych: Która wzywa dzisiaj nas, chce u Syna znów wyprosić cud przemiany serca. Poczyńcie, co wam mówi Syn, leczcie wiarę w czyn. Niech się Słowo Boże stanie ciałem w każdym sercu. Uczyńcie, co Pan mówi, Syn. Niech się słowo stanie ciałem w serce ludzki. Wódzkie dręczy głód, ciągle szuka, gdzie jest wód. Naucz, Matko, jak powtarzać Betlejemską. Poczyńcie, co wam mówi Syn, przyobleczcie wiarę w czyn, niech się Słowo Boże stanie ciałem. Poczyńcie, co wam mówi Syn, niech się Słowo Boże stanie ciałem.