Msza powszednia w intencji zmarłych

Treść publiczna

Homilia o dziękowaniu i przebaczeniu: - Interpretacja przypowieści o porzuconej dziewczynie jako przenośnia ludu Izraela. - Podkreślenie Bożego przebaczenia mimo niewdzięczności ludzi. - Zachęta do wdzięczności wobec Boga za otrzymane łaski. - Refleksja nad znaczeniem przebaczenia i dziękczynienia w małżeństwie. - Wzmianka o św. Maksymilianie Kolbe jako wzorze ofiary i miłości. - Apel o pokój i pojednanie między ludźmi.

Homilia o dziękowaniu i przebaczeniu: Moi kochani, pochylając się dziś nad Słowem Bożym, jeśli słuchaliście z uwagą pierwsze czytanie z proroka Ezechiela, to jest ono zadziwiające. Pan Bóg mówi właśnie o tym, że urodzona dziewczyna w biednej rodzinie, z biednych rodziców, porzucona, a Pan Bóg pomaga jej wyrosnąć, rozwijać się, obdarza ją różnymi darami. To jest taka przenośnia narodu izraelskiego, który jest w ubogiej sytuacji, a Pan Bóg mu tyle daje darów. Potem mówi: Kiedy dorosłaś, byłaś piękna, zapomniałaś o mnie. Nie odwdzięczyłaś się, nawet przeszłaś na drogę grzechu. A co dalej mówi Pan Bóg? Nie odwdzięczę się złem, lecz przebaczam Ci, jak gdyby na nowo zawieram z Tobą przymierze. Przepiękny jest ten tekst. Jakże często nam daje do zrozumienia, że choć jest ciężko i trudno, idziemy do Pana Boga, a On nas obdarza licznymi łaskami. Często zapominamy o wdzięczności wobec Boga. Podczas pierwszej pielgrzymki idzie dziadek, przed nim córki, a przed córkami wnuczki. Mówi: Jest za co…