Msza poranna w intencji pilgrzymów

Treść publiczna

Kazanie i rozważanie: - Bóg jako przyjaciel, nie sędzia czy król oczekujący posłuszeństwa. - Zaproszenie od niewoli lęków do przyjaźni z Jezusem. - Św. Maksymilian Kolbe jako wzór miłości i oddania życia z przyjaźni do Chrystusa. - Zachęta do oddawania życia za innych, nawet w małych czynach, pomimo słabości.

Rozważanie o relacji z Jezusem i św. Maksymilianie Kolbe: Dzisiaj jesteśmy w czasie, w którym wszystko jest względne, wszystko wolno. Dziś prawda jest taka, a jutro prawda jest inna. Składane są nam piękne propozycje, żebyśmy robili wszystko, co chcemy, a później jesteśmy zostawiani w samotności, w pustce. I w tym wszystkim realną, rzeczywistą kotwicą, kotwicą dla nas, która nie pozwala nam daleko zabrnąć, jest Jezus. Tylko relacja z Jezusem Chrystusem daje dojrzałość i nie pozwala się porwać byle jakiej mocy tego świata. Następnie słyszymy w tym słowie, nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Takim realnym, rzeczywistym doświadczeniem tego słowa, który wykonał to dosłownie, jest św. Maksymilian. Oddał swoje życie w obozie, ale nie zrobił to z własnej siły, robił to z przyjaźni, miłości do Jezusa. Bo widział w drugim twarz Jezusa. Bracia, Jezus nie wymaga rzeczy niemożliwych od nas. Nie prosi, żebyśmy na własnych ramionach wybudowali…