Msza poranna z kazaniem o Ignacyzu z Loyoli

Treść publiczna

Kazanie o duchowości Ignacego: - Ostrzeżenie przed utratą zdumienia w wierze. - Historia nawrócenia św. Ignacego z Loyoli jako przykład rozwoju duchowego przez pytania. - Zachęta do nieudzielania szybkich odpowiedzi, lecz do słuchania Boga. - Przywołanie św. Franciszka z Asyżu jako wzoru pokory w wierze.

Kazanie o duchowości św. Ignacego z Loyoli: Czy nie jest to również niebezpieczeństwo naszego życia? Przecież większość z nas zna Jezusa od dzieciństwa, od małego. Znamy modlitwy, znamy Ewangelię, wiemy jak wygląda msza święta, przychodzimy do tej samej kaplicy, do tej samej świątyni. Bardzo łatwo może pojawić się w sercu ciche przekonanie. Ja już wszystko wiem. A wtedy, właśnie wtedy przestajemy słuchać, przestajemy się dziwić, przestajemy się zdumiewać, przestajemy oczekiwać, że Jezus może powiedzieć dziś coś nowego. I to jest chyba największe zagrożenie ludzi wierzących. Nie utrata praktyk religijnych, lecz utrata zdumienia. Pierwsze czytanie pokazuje podobną historię. Jeremiasz został posłany do swoich, nie do pogan, do własnego narodu. Przynosi słowo Boga. Go słuchać. I zamiast pytać, czy Bóg rzeczywiście do nas mówi, to wolą uciszyć proroka. Tak często dzieje się również z nami. Kiedy Ewangelia zaczyna dotykać naszego sumienia, to łatwiej nam zakwestionować tego, kto mówi, niż…