Msza wieczorna z kazaniem o Miłosierdzii Bożego

Treść publiczna

Rozważanie tajemnic Różańca Świętego: - Tajemnice radosne: zwiastowanie, nawiedzenie św. Elżbiety, narodzenie Pana Jezusa, ofiarowanie w świątyni, odnalezienie w świątyni. - Refleksje nad postawą Maryi wobec zaufania Bogu i oddaniu się Jego woli. - Zachęta do naśladowania Maryi w trudnych chwilach i powierzenia swoich rozterek Bogu.

Rozważania biblijne i kazanie: - Rozważanie życia Maryi jako wzoru codziennej wierności i drogi do nieba przez ziemskie obowiązki. - Podkreślenie nadziei, którą niesie Maryja jako znak niezawodnej wiary. - Wskazanie na miłość i zaufanie do Boga jako fundament poczucia bezpieczeństwa, nawet w trudnych sytuacjach. - Zachęta, aby więź z Bogiem była ważniejsza niż wszystkie więzi ludzkie. - Wezwanie, by iść drogą Maryi w oczekiwaniu na zbawienie i wieczną chwałę.

Homilia o drodze do nieba przez zwyczajne życie: Do nieba i trzeba uczciwie odpowiedzieć, że takiego opisu w P. Ś. nie znajdziemy. Nie wiemy, jak wyglądał ostatni dzień ziemskiego życia Maryi. To, co wiemy, to że w niebowzięciu została zachowana przez żywą tradycję Kościoła, a po wielu wiekach prawda ta została przez Kościół uroczyście ogłoszona jako dogmat. Dlatego dzisiejsza liturgia nie próbuje zaspokoić naszej ciekawości i opowiadać jak wyglądało wniebowzięcie, ale stawia ważniejsze pytanie: Dokąd właściwie zmierza człowiek? Dokąd zmierzam ja? W pierwszym czytaniu widzimy obraz niewiasty, który Kościół odnosi do Maryi, jako znaku tego, co Bóg może uczynić z człowiekiem, który całkowicie mu się oddaje. Równocześnie jest to znak ostatecznego celu naszego życia. Święty Paweł uświadamia, że wszystko, co dokonało się w Maryi, jest owocem zwycięstwa jej Syna, bo Chrystus pokonał śmierć, aby w niebo wziętej widzieć. Już widzimy owoc tego zwycięstwa, które dotyczy nie tylko Maryi, ale i…

Homilia o niebie i życiu codziennym: Przez powrót do konfesjonału, kiedy znowu się upadło. Przez Eucharystię, na którą przychodzę nie tylko wtedy, kiedy coś czuję, ale dlatego, że wiem, kogo w niej spotykam. Wieczność buduje się z bardzo zwyczajnych dni. Dlatego spodobała mi się pewna myśl, którą znalazłem w rozważaniu przygotowanym właśnie na dzisiejszą uroczystość. Autor napisał, że niebo, do którego zmierzamy, nie jest tylko sprawą odległej przyszłości. Coś z nieba możemy przeżywać już teraz. Nie musimy czekać do chwili śmierci. Myślę, że każdy z nas choć raz tego doświadczył, że są takie chwile, kiedy człowiek ma czyste sumienie, jest pojednany z Bogiem, pojednany z drugim człowiekiem, przyjął Komunię Świętą i doświadcza głębokiego pokoju. Ale problemy nie zniknęły. Rachunki nadal trzeba zapłacić. Choroba być może nadal trwa. Trudny człowiek nadal jest. Jest trudny, a jednak w sercu jest pokój, którego nie da się łatwo wytłumaczyć. Człowiek wie, jestem na swoim miejscu, jestem…