Msza poranna z świętym Bernardem

Treść publiczna

Rozważania, modlitwy pokutne i błogosławieństwo końcowe: - Refleksje nad przypowieścią o uczcie weselnej i koniecznością godnego przygotowania do Królestwa Bożego. - Wspomnienie roli św. - Bernarda, cystersów oraz modlitwy o pokój i trwałą wiarę. - Modlitwy pokutne, wezwań do nawrócenia oraz końcowe błogosławieństwo z obrzędem pożegnania.

Kazanie świętego Bernarda o miłości: Kazanie świętego Bernarda Opata. Miłość sama w sobie wystarcza. W sobie samej ze względu na siebie znajduje upodobanie. Ona stanowi zasługę, ona też jest nagrodą dla siebie. Poza sobą nie szuka dla siebie uzasadnienia ani korzyści. Jej korzyścią jest miłowanie. Miłuje dlatego, bo miłuje, miłuje po to, by miłować. Także wielką rzeczą jest miłość, jeśli tylko zwraca się ku swej przyczynie, jeśli kieruje się ku swym początkom, jeśli wracając do swego źródła czerpie zeń nieustannie, aby na nowo wypłynąć. Spośród wszystkich poruszeń duszy, spośród wszystkich uczuć i przeżyć, jedynie miłość pozwala stworzeniu odpowiedzieć swemu Stwórcy wzajemnością, wprawdzie nierówną, ale podobną. Albowiem gdy Bóg miłuje, niczego innego nie pragnie, jak tego, by być miłowanym. Miłuje nie dla czego innego, jak tylko po to, by go miłowano, wiedząc, że ci, którzy miłują, mocą tej miłości dostępują szczęścia. Miłość oblubieńca, albo raczej miłość, która jest oblubieńcem,…

Rozważanie o przypowieści i świętym Bernardzie: Co można sądzić o człowieku, który przychodzi w niegodnych ubraniach na ucztę? Władca król rozglądał się po ludziach i zobaczył człowieka ubranego niegodnie na ucztę. Zapytał go, jak się tu znalazł, a on nie miał nic do powiedzenia. Człowiek nieubrany nie może wytłumaczyć się. Na tę okoliczność królowania Boga mamy się ubrać – nie w szaty, lecz w to, co daje Pan Bóg. On przygotowuje nas na ucztę ciągle. Nie możemy być nieprzygotowani, bo stracimy to, co najważniejsze na tej uczcie zrozumienia, tej pięknej uczty jaką jest Eucharystia i najpiękniejszej, jaka będzie w Królestwie Bożym. Bądźmy przygotowani i czuwajmy, starajmy się zawsze rozumieć, a nie tylko wierzyć. Święty Bernard rozumiał i wierzył, może bardziej wierzył. W czasach XII wieku wiara miała swój szczególny blask. Były wtedy wyprawy krzyżowe, ludzie chcieli odzyskać Ziemię Świętą, miejsce narodzin, życia i męki Jezusa. Bernard troszczył się o organizację Kościoła, powołał…