Msza powszednia - 2 wrz 2026, 19:00

Treść publiczna

Rozważanie o wierze i naśladowaniu Jezusa: - Jezus wzywa, by iść dalej, a nie zatrzymywać Go. - Św. Paweł przypomina, że jest tylko sługą, a Bóg daje wzrost. - Prawdziwa wiara przemienia życie i prowadzi do służby innym. - Przykład uzdrowienia teściowej Szymona – natychmiastowa służba po dotknięciu przez Jezusa. - Zachęta, by nie traktować Jezusa jako prywatnego uzdrowiciela, lecz Zbawiciela i prowadzić się przez Niego.

Refleksje i pożegnanie: Emocjonalne pożegnanie przy obrazie Matki Bożej, wyrażenie ufności i błogosławieństwo.

Rozważanie o odpowiedzialności za wiarę: Został dokładnie tam, gdzie my go postawiliśmy. A Jezus mówi: muszę iść dalej. I właśnie tutaj bardzo dobrze spotyka się Ewangelia z pierwszym czytaniem. Święty Paweł ma problem z Koryntianami, którzy również coś sobie zawłaszczyli – ja jestem Pawła, ja jestem Apollosa. Jedni przywiązali się do jednego głosiciela, drudzy do drugiego. A Paweł mówi: kimże jest Apollos? Albo kim jest Paweł? Sługami. I dodaje: ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost. I to jest niezwykle pokorna odpowiedź. Nie zatrzymujcie się na mnie. Nie róbcie ze mnie właściciela waszej wiary. Ja jestem tylko sługą. Bóg daje wzrost. Słusznie czynisz, lecz także i złe duchy wierzą i drżą. A więc sama wiedza o Jezusie nie wystarczy. Można wiedzieć bardzo dużo, można pięknie mówić o Bogu, można zaś mnóstwo modlić się, znać zasady, prawdy wiary. Ale pytanie brzmi, czy ta wiara przemienia moje życie? Bo zobaczmy, co dzieje się z teściową Szymona. Jezus ją uzdrawia i…

Refleksje i pożegnanie: Matko, przed Twoim obrazem. Może się już nie zobaczymy. Jak się dziś wypłaczę. Matko Ciała już nie zobaczę. Pozwól, niech się dziś wypłaczę, Matko. O, ja się stąd nie ruszę. Cześć. Wszystkiemu uściskam duszę. Ja chrzczę z Szalom, pokój Ci. Już odchodzić. Wzniesionym przed Twym obliczem. Nie puści z niczym. Zniesionym przed Twym obliczem. Zniszczem. Błogosław mnie, Matko droga.