Msza poranna z kazaniem o Maryi Królowej Polski

Treść publiczna

Kazanie: Kazanie o głoszeniu Królestwa Bożego (10:37-16:32) Ustawiajcie tych ludzi: pokój wam. A potem mówi, gdyby was gdzieś nie chciano przyjąć i słuchać słów waszych, wychodząc z tego domu lub miasta, wstrząśnijcie proch z nóg waszych. Pan Jezus daje konkretne zadanie, co oni mają robić. Początkowo apostolowie chodzili, patrzyli na Pana Jezusa, jak wskrzeszał, uzdrawiał, rozmnażał chleb. Byli przygotowani, patrzyli, słuchali, rozmawiali, Pan Jezus wyjaśniał pewne znaki. Potem mówi: idźcie i głoście. Bliskie jest Królestwo Niebieskie. Co to jest Królestwo Niebieskie? To świat, życie, gdzie Pan Jezus, Pan Bóg jest na pierwszym miejscu. Jeśli On jest na pierwszym miejscu, wszystko jest na właściwym miejscu. To jest ważne. Królestwo Boże jest tam najpierw w sercu, potem w naszych środowiskach, narodzie i świecie, gdy Bóg w Trójcy Świętej Jedyny jest na pierwszym miejscu, zachowujemy przykazania, modlimy się – przykazania miłości Boga i bliźniego. Wtedy jest to królestwo. Pan Jezus…

Kazanie o głoszeniu Królestwa Bożego: Ustawiajcie tych ludzi: pokój wam. A potem mówi, gdyby was gdzieś nie chciano przyjąć i słuchać słów waszych, wychodząc z tego domu lub miasta, wstrząśnijcie proch z nóg waszych. Pan Jezus daje konkretne zadanie, co oni mają robić. Początkowo apostolowie chodzili, patrzyli na Pana Jezusa, jak wskrzeszał, uzdrawiał, rozmnażał chleb. Byli przygotowani, patrzyli, słuchali, rozmawiali, Pan Jezus wyjaśniał pewne znaki. Potem mówi: idźcie i głoście. Bliskie jest Królestwo Niebieskie. Co to jest Królestwo Niebieskie? To świat, życie, gdzie Pan Jezus, Pan Bóg jest na pierwszym miejscu. Jeśli On jest na pierwszym miejscu, wszystko jest na właściwym miejscu. To jest ważne. Królestwo Boże jest tam najpierw w sercu, potem w naszych środowiskach, narodzie i świecie, gdy Bóg w Trójcy Świętej Jedyny jest na pierwszym miejscu, zachowujemy przykazania, modlimy się – przykazania miłości Boga i bliźniego. Wtedy jest to królestwo. Pan Jezus mówi: idźcie i głoście.…

Kazanie o miłości i wolności człowieka: Miłowałem, wezwałem, uczyłem chodzić, brałem na swe ramiona, pociągnąłem więzami miłości, jak ten, co podnosi do policzka niemowlę i nas obdarza miłością. I tą miłość przyjmując, mamy stać się jej świadkami i przedłużeniem wobec innych. Tak jak posyła apostołów, tak i posyła wszystkich uczniów, by być tej miłości świadkami. I co ciekawe, nie daje listy tego, na jakie tematy mają głosić przemowy. Nie daje listy grzechów, za które mają ganić, czy sposobów na to, jak przymusić do nawrócenia. A jedyne, o czym mówi, to o zaufaniu Jego mocy, mocy Jego imienia i o czynieniu tej miłości, praktyce życia, przez przychodzenie z pomocą człowiekowi w chorobie, niedoli, odrzuceniu, zniewoleniu złem. Zawsze wobec tej miłości Boga staje też tajnica wolności człowieka, którą Bóg w tej miłości szanuje. Człowiek może tę miłość przyjąć, a i może odrzucić. Tu nic nie dzieje się na siłę, czy automatycznie, choć my czasem chcielibyśmy tak działać, cokolwiek…