Msza poranna z dziękczynieniem

Treść publiczna

Kazanie: - Jezus odpowiada na ambicje uczniów, wskazując dziecko jako znak przyjmowania tych, którzy są najmniejsi i nie mogą się odwdzięczyć. - Prawdziwa wielkość nie polega na panowaniu ani realizowaniu własnych ambicji, lecz na pokorze i służbie. - Przywołano św. Faustynę, która pisała o szczęściu płynącym z bycia najmniejszą i przyjmowania woli Boga.

Homilia o najmniejszości i służbie: Święte wielkość każdego z nas będzie polegała na tym, że będziemy potrafili przyjąć także tych najmniejszych, tych, od których nic nie dostaniemy, czyli od których żadnych korzyści nie otrzymamy. Bardzo często św. siostra Faustyna pisze o tym, że jest najmniejsza, ma taką świadomość tego i czuje się z tym dobrze. Najmniejsza ze wszystkich. Jeden z fragmentów jest szczególny, kiedy pisze, że jest niezmiernie szczęśliwa, choć jest najmniejsza i nie chciałaby nic zmienić z tego, co dał jej Bóg. Zrozumiała, że bycie najmniejszą to wola Pana Boga, ale to nie przeszkadzało jej zrealizować wszystkiego, co Bóg od niej chciał. Być najmniejszym oznacza, że ktoś szczególnie we wspólnocie, w Kościele, nie powinien szukać realizacji siebie samego i swoich ambicji jako celu samego w sobie. To pomyliły instytucje i wspólnoty. Jezus uczy nas czegoś zupełnie innego – pokazuje nam dziecko. Mamy stać się najmniejszymi. To znaczy, że nie panowanie, ale służba ma…