Msza powszednia w intencji dziękczynnej

Treść publiczna

Kazania i homilia: - Wzywanie do reagowania na zło w Kościele z szacunkiem i troską o człowieka. - Ostrzeżenie przed zatwardziałością serca i uprzedzeniami. - Refleksja nad postawą faryzeuszy i zachętą do radości z czynionego dobra.

Kazanie o reagowaniu na zło w Kościele: Moi drodzy, jakże jest prawdziwe to zdanie, które ktoś powiedział, że człowiek jest mieszaniną królewskiego stanu i żebraczej nędzy, że ma orle porywy, ale też ma podłe instynkty. Wydawałoby się nam, że w tym pierwotnym Kościele wszystko było tak dobre, że ci ludzie nie musieli reagować. Nie można jednak tak, jak to jest modne powtarzanie tego samego zdania, nie można tych problemów zamiatać pod dywan. Tak się dzisiaj mówi, w Kościele się też tak mówi. Więc trzeba reagować na zło, ale właśnie tak, jak to św. Paweł uczynił, żeby ocalić człowieka, a nie żeby go zdeptać doszczętnie i po prostu nie mieć z nim nic wspólnego.

Homilia o zatwardziałości serca: Natomiast to drugie czytanie Ewangelii dzisiejszej jest dla nas pewnym ostrzeżeniem przed zatwardziałością, moi drodzy. Kiedy człowiek jest zatwardziały, gdy ma utrwaloną myśl i nie chce jej w żaden sposób zmienić, na przykład uprzedzi się do kogoś i chociażby widział, że fakty przeczą temu, co widzi, a jednak dalej będzie uprzedzone. To jest właśnie zatwardziałość. W dzisiejszej Ewangelii spotykamy tę zatwardziałość i uprzedzenie. Człowiek, który miał uschłą prawą rękę, a prawa ręka to przecież podstawa. Mówimy o kimś, że to jest moja prawa ręka, czyli ktoś niezastąpiony w jakiejś funkcji, bardzo pomocny. Faryzeusze patrzą na to, a Jezus prześwietla ich wnętrza i ich myśli, wie dokładnie, co oni myślą, tak jak zna nas i nasze myśli. To jest jak rentgen, przeswietlanie duszy. Dla nas niech to będzie pociechą – Panie Jezu, Ty wiesz, kim jestem, ale nie chcę, by inni mnie znali tak, jak Ty mnie znasz. Pan Bóg dopuszcza pewną wiedzę, ale zakrywa ją przed…