Msza pogrzebowa za męczennikami Zbigniewem i Michałem

Treść publiczna

Nauka o wierze i obecności świętych: - Zachęta do wzrostu wiary w stawiennictwo błogosławionych i świętych. - Informacja o błogosławieństwie relikwiami męczenników i możliwości indywidualnego podejścia do nich po mszy. - Przypomnienie o mocy wiary i jej znaczeniu w życiu duchowym.

Refleksja o wierności i wytrwałości męczenników: Na końcu taki rodzinek, bo przez 11 lat ktoś prosił mnie o jedno słowo, które by zapamiętał, takie najważniejsze. Długo myślałem i uważam, że są to dwa słowa: wierność i wytrwałość. Popatrzcie, mogli odejść, mogli wrócić, ale zostali. Zostali wierni aż do końca. Dziś modlimy się przez nich. Ile u nas niewierności – małżeństwa się rozpadają, księża odchodzą, zakonnicy, siostry zakonne. Jak nam brakuje wierności. Ani ksiądz Bartłomiej, ani ja, ani nikt wam nie powie, że nic nie jest ważne. Wszystko jest ważne: pieniądze, dom, żona, syn, samochód – można wymieniać litanię. Wszystko jest ważne, ale jedna rzecz jest najważniejsza – moje własne zbawienie. Jeśli to nie będzie ważne, to wszystko inne jest niczym. Oni nam przypominają prawdę: najważniejsze jest zbawienie. Życzę wam i sobie, abyśmy tak żyli, by spotkać się kiedyś w niebie z męczennikami. Amen.

Nauka o wierze i stawiennictwie świętych: Jak widzimy, po świadectwie brata Jana święci błogosławieni naprawdę żyją, są pośród nas, pomagają nam, wspierają, czynią też cuda, jak słyszeliśmy. Pewnie potrzebna jest nasza wiara w to, że możemy korzystać z ich stawiennictwa, bo Pan Jezus sam wiele razy mówił, że twoja wiara cię uzdrowiła. Nie moja moc, ale twoja wiara. Każdy człowiek to usłyszał, czytamy w Ewangelii. Więc niech ta nasza wiara wzrasta w stawiennictwo, obecność świętych, niech też wzrasta w tej parafii nasza wiara w obecność i w stawiennictwo ojca Michała i ojca Zbigniewa. Podejdę teraz i za chwilę udzielę błogosławieństwa relikwiami tych męczenników. Następnie zaniesę relikwie na ołtarz Matki Bożej i tam każdy indywidualnie będzie mógł sobie podejść, popatrzeć, dotknąć, ucałować tych relikwii, a przede wszystkim z wiarą odnieść się do nich, poprosić albo podziękować za coś.