Msza poranna w intencji za zmarłych

Treść publiczna

Kazanie o św. Stanisławie Kostce i młodości: - Przedstawiono życie i świętość św. Stanisława Kostki jako wzór dla młodzieży i wiernych. - Omówiono potrzebę równowagi między rozwojem intelektualnym a duchowym. - Zwrócono uwagę na problemy duchowe polskiej młodzieży, zachęcając do modlitwy za nich. - Przypomniano o wartości inwestowania w świętość obok edukacji i rozwoju talentów.

Homilia o młodości i świętości na przykładzie św. Stanisława Kostki: Umiłowanie w Chrystusie, siostry i bracia, czciciele Bożego Miłosierdzia. W liturgii Kościoła wspominamy dzisiaj świętego Stanisława Kostkę, zakonnika, młodego jezuitę, który jest patronem Polski, szczególnie polskiej młodzieży. Jeszcze przed liturgią posoborową, kiedy wspomnienie św. Stanisława miało miejsce w listopadzie, we wszystkich parafiach odbywały się tridua dla młodzieży. I pewnie dzisiaj tego brakuje i brakuje też młodzieży w takim dniu jak dzisiejszy, kiedy wspominamy ich patrona. Święty Stanisław Kostka urodził się w 1550 roku w Rostowie na Mazowszu w rodzinie szlacheckiej. Jak bardzo musieli być wówczas ambitni jego rodzice, że zdecydowali się wysłać swojego nastoletniego syna razem z jego bratem, nieco starszym, do Wiednia, aby tam studiowali. To z pewnością była życiowa inwestycja. Mieszkali obydwaj chłopcy w konwikcie jezuitów. Zdobywali tam wiedzę, wykształcenie i kulturę. Ale w sercu młodego…

Homilia o zrównoważonym rozwoju duchowym i intelektualnym: Wieczną, może się okazać, że to chybiona inwestycja. Niezapłowne pewnej rozmowy z rodzicami dwóch chłopców, dla których rodzice poświęcili cały swój majątek, poświęcili wszystko i po ludzku rzecz biorąc mogą chodzić dumnie, ponieważ obydwaj panowie są dzisiaj wykładowcami i profesorami na dwóch różnych krakowskich uczelniach. Niestety obydwaj też stracili wiarę. Stracili wiarę i mówią do rodziców: my nie będziemy do was przyjeżdżać ani na Boże Narodzenie, ani na Wielkanoc, bo nie wierzymy, że Jezus się urodził jako Syn Boży i nie wierzymy, że Jezus zmartwychwstał. Kochani bracia i siostry, smutek tych rodziców był ogromny, ale w uszach brzmi we mnie cały czas jedno zdanie wyrzutu: przeinwestowaliśmy. Przeinwestowaliśmy. Mówi się bardzo często w ekonomii o zrównoważonym rozwoju. Ale wydaje się, że to pojęcie powinno być również pojęciem edukacyjnym, wychowawczym. Zrównoważony rozwój dziecka to z jednej strony troska o rozwój…