Msza wieczorna z kazaniem o setniku

Treść publiczna

Homilia o wierze i zaufaniu do Boga: - Zwrócenie uwagi na krótkość i zaufanie w modlitwie setnika. - Przypomnienie, że Bóg zna nasze potrzeby zanim prosimy. - Przytoczona anegdota o modlitwie Matki Teresy z Kalkuty. - Zachęta do pełnego zaufania Bogu, nawet gdy działanie nie odpowiada naszym oczekiwaniom. - Eucharystia jako akt największej miłości Bożej i ofiarowania Chrystusa.

Homilia o wierze i zaufaniu do Boga: Drodzy w Chrystusie Panu, bracia i siostry. Słyszymy w dzisiejszym fragmencie Ewangelii słowa setnika: Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo. Dobrze znamy te słowa. Powtarzamy je na każdej mszy świętej. Ów setnik z Ewangelii był oficerem armii rzymskiej, dowodził oddziałem stu żołnierzy. Był poganinem, człowiekiem spoza narodu wybranego. A jednak okazuje wiarę, jakiej Jezus nie znajduje nawet wśród wielu Izraelitów. Zwróćmy uwagę, jak krótka jest jego modlitwa. Nie wygłasza długiego przemówienia, nie tłumaczy sytuacji. Jego prośba to krótkie zameldowanie: Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi. I to wystarcza. My często modlimy się, jakbyśmy musieli Boga przekonać, jakby nie znał naszych problemów. Tymczasem Jezus mówi: Ojciec wasz wie, czego potrzebujecie zanim Go poprosicie. Kiedyś matka Teresa z Kalkuty powiedziała, że podczas modlitwy ona słucha, a Bóg także słucha. Istotą modlitwy…