Kazanie z modlitwami i piesniami

Treść publiczna

Kazanie: - Kaznodzieja przywołał motto zmarłego księdza Ignacego: „Nie zawiodę”. - Apelował, by dorośli nie zostawiali młodych samych wobec przemocy, ideologii i trudności oraz by starsi nie rezygnowali ze świadectwa i wspierania młodego pokolenia. - Opisał życie jako pięć etapów, odwołując się do metafory dłoni przypisywanej św. Efremowi Syryjczykowi; zachęcał młodych do cierpliwości i nieoceniania całego życia przez pryzmat jego początku. - Podkreślił wartość troski o dom i obecności matki oraz bezinteresownej pracy kobiet. - Przedstawił solidarność i miłosierdzie jako alternatywę dla budowania pokoju przez wojnę i siłę; wspominał pomoc Polaków dla uchodźców z Ukrainy. - Zachęcał Ukraińców do budowania tożsamości narodowej na chrzcie. Wspomniał swój dwujęzyczny tomik wierszy o Ukrainie.

Kazanie o wsparciu młodych: Tak jak sobie nie poradził ten chłopczyk, piętnastoletni, który wtargnął do swojej szkoły z nożem, zamordował panią, a potem rozpłakał się jak bezradne dziecko i prosił dyrektora, żeby go przytulił, nie poradził sobie. Dlaczego? Może dlatego, że my dorośli go zostawiliśmy. Bardzo proszę, nie rezygnujcie nigdy, choćbyście doznali od młodych wyśmiewania i pogardy, bo my już nie reagujemy tak szybko jak oni. Przyznam się, to śmieszne, ale nauczyłem się używać tempomatu w samochodzie. Wiem, jak to robić, ale jako siedemdziesięcioparoletni pan muszę to robić metodą prób i błędów. Nie ma automatyzmu, nie jestem w stanie już tak szybko działać i myśleć, ale tak to jest. Nie rezygnujcie z waszego świadectwa. Nie rezygnujcie z przedstawienia waszego bogactwa, tego bogactwa w pięciu stopniach. Wy macie za sobą tyle, a oni mają tyle. To są bardzo ubodzy. Bardzo was o to proszę. Zakończę to kazanie wierszem o Ukrainie: "Wymarzyli sobie kraj. Złocisto, błękitny raj. Na…