Msza poranna w intencji zmarlego

Treść publiczna

Kazanie o umniejszaniu się przed Bogiem: - Homilia zestawia utratę dóbr przez Hioba z Jezusowym nauczaniem, że najmniejszy jest wielki. - Kaznodzieja przeciwstawia Ewangelii dążenie do tego, by „kimś być” i „coś z tego mieć”. - Wierzący mają zabiegać o to, by Chrystus wzrastał w ich życiu, a oni umniejszali się ze względu na Niego. - Maryja została przedstawiona jako ta, która żyła w cieniu Syna i wskazuje na Chrystusa; życie doczesne nie jest ostatecznym źródłem szczęścia, którym jest życie wieczne.

Homilia o umniejszaniu się przed Bogiem: Umiłowani w Chrystusie Panu, siostry i bracia. Gromadząc się na świętej uczcie eucharystycznej u stóp naszej Matki Królowej, zasłuchujemy się w to słowo Boże, które dzisiaj daje nam Kościół. W Księdze Hioba słyszymy tę historię, którą może niektórzy z nas dobrze znają, że to wszystko, co ziemskie, może w jednej chwili przestać istnieć. I widzimy ten opis z Księgi Hioba, jak całą majętność Hiob stracił i wszystkich bliskich. I Ewangelia, uzupełniając to, mówi nam Jezus o tym, że ten, kto jest wśród was wszystkich najmniejszy, ten jest wielki. Daje nam wielkość. Jednokrotnie życie ukazuje ten nurt, który niesie współczesny świat. Wiele razy w swoim życiu słyszałem takie stwierdzenie: kimś być, coś osiągnąć, przy okazji coś z tego mieć. Ale moi drodzy, jak to się odnosi do Ewangelii? Przychodzimy do Maryi, do tej, która całe swoje życie przeżyła w cieniu swojego Syna. W ikonie jasnogórskiej również ona wskazuje nam na Chrystusa. Moi drodzy, jako…