Msza niedzielna w intencji zmarłych

Treść publiczna

Homilia - Wiara i modlitwa w doświadczeniu milczenia Boga: - Refleksja nad krótką modlitwą kobiety kananejskiej "Panie, dopomóż mi". - Omówienie praktyki modlitwy mimo braku od razu widocznej odpowiedzi od Boga. - Przykład św. Teresy z Kalkuty i jej duchowej ciemności. - Podkreślenie, że Kościół jest miejscem dla wszystkich, nie tylko ludzi doskonałych. - Zachęta do wytrwałej modlitwy, która przemienia także serce modlącego się. - Cytat św. Augustyna o tym, że Bóg zwleka, aby rozszerzyć nasze serce.

Homilia o wierze i modlitwie w doświadczeniu milczenia Boga: Chrystusie Panu, jest takie krótkie zdanie w dzisiejszej Ewangelii, które porusza bardziej niż długie przemówienia. Kobieta kananejska pada przed Jezusem na kolana i mówi tylko: Panie, dopomóż mi. To chyba jedna z najpiękniejszych modlitw zapisanych w Ewangelii. Nie jest długa, nie jest wyszukana. Jest tylko serce matki, która cierpi razem ze swoim dzieckiem. Myślę, że wielu z nas modliło się kiedyś właśnie tak, bo lekarz mógł powiedzieć trudną diagnozę, bo dziecko odeszło od Boga, bo małżeństwo przeżywało kryzys, bo zabrakło pracy, bo przyszła samotność. Wtedy właśnie człowiek nie potrafi poukładać pięknych modlitw. Mówi tylko: Panie, pomóż. I właśnie od takiej modlitwy zaczyna się ta dzisiejsza Ewangelia. Ale najbardziej zaskakujące jest to, co się dzieje dalej. Ewangelista zapisuje: lecz on nie odezwał się do niej ani słowem. To chyba najtrudniejszy fragment całej Ewangelii, bo wszyscy znamy takie doświadczenie. Modlimy…