Msza niedzielna z kazaniem o docenianiu się

Treść publiczna

Kazanie: - Przykład Vincenta van Gogha posłużył do refleksji nad tym, że uznanie dla człowieka i jego dzieł może przyjść dopiero po latach. - Kaznodzieja mówił o poczuciu bycia niewystarczającym, porównywaniu się z innymi i ranach pozostawionych przez krytyczne słowa z dzieciństwa. - Przypowieść o uczcie ukazuje Boga, który zaprasza wszystkich i dostrzega człowieka z jego historią, ranami, lękami oraz dobrem. - Zachęta: nie utożsamiać porażek ani odrzucenia z własną wartością i uczyć się patrzeć na siebie z życzliwością. - Rodzice powinni okazywać dzieciom miłość, uwagę i wsparcie; dobre słowa, takie jak „wierzę w ciebie” czy „jestem z ciebie dumny”, mogą mieć wielkie znaczenie. - Prośba o dwie łaski: uwierzyć we własną wartość i pomagać innym czuć się ważnymi.

Nauka o rodzicielstwie i miłości: Rodzice też tak potrafią osaczyć, zdominować swoje dziecko. A tymczasem wystarczy powiedzieć dobre słowo, nie tylko ranić: Ty się do niczego nie nadajesz, z ciebie nic nie będzie. Zobacz, inni potrafią, a ty nie. To są takie słowa zaklęcia, które mogą zamknąć na całe życie. Czasami to idzie pokoleniowo. Jedna z moich ulubionych, pani psycholog, pani E. W., mówi, że nieszczęśliwi rodzice wychowują nieszczęśliwe dzieci, a szczęśliwi rodzice wychowują szczęśliwe dzieci. I chyba coś w tym jest, patrząc na kanwie tych ostatnich wydarzeń medialnych, głośnych, o takich czy innych nastolatkach. Można oceniać szkołę, strony polityczne będą się przekrzykiwać, która jest bardziej winna, ale dziś na samym końcu jest ta rodzina, jest dom, gdzie wszystko się zaczyna. I można pewnie gdzieś ze smutkiem zobaczyć, że gdzieś zabrakło może tej miłości, zabrakło zrozumienia, zabrakło dobrego słowa. Teraz dziecko, dzieci mówią, skarżą się, opowiadają, przychodzą ze szkoły…

Refleksja osobista o wyrzeczeniach: Dziś wyrzekłem się, moją markę pozostawioną. Mego przyrazu obiecałem na morza dorszki, tej prawdzie się czuję.