Msza poranna z kazaniem o św. Augustynie

Treść publiczna

Homilia o pannach roztropnych i św. Augustynie: - Refleksja nad przypowieścią o uczcie weselnej i koniecznością gotowości na spotkanie z Panem. - Przykład nawrócenia św. Augustyna i jego słynne zdanie o niespokojnym sercu ludzkim. - Zachęta do nawrócenia i pełni życia w Bogu.

Rozpoczęcie homilii o przypowieści o pannach roztropnych: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę, dziś błagam Cię, przyjdź z mojej mocy i mnie. Przyjdź z mojej mocy i sile, radnością napełni mnie. Rozdział 25 Mateusza, który czytamy, jest ostatnim rozdziałem opisującym działalność Pana Jezusa, zanim podjął swoją mękę. I w tych przypowieściach mówi Pan Jezus o końcu świata, o tym, co rozstrzygnie o losie każdego z nas. Dzisiaj jest mowa o uczcie weselnej. Jezus zaprasza nas jako oblubieniec, abyśmy uczestniczyli w Jego uczcie weselnej. Wejście do królestwa jest porównywane do wielkiego szczęścia. Są panny roztropne, które są gotowe, przygotowane na wszelkie nieprzewidziane rzeczy, mają opatrzone lampy, mają oliwę w rezerwie. Są drugie panny, które też niby są gotowe, ale nie do końca. Jakby z jednej strony chciały przejść na ucztę wieczną, a z drugiej strony mówią, że może jednak zostaniemy na ziemi. Dlatego, ponieważ nie były zupełnie przygotowane, Jezus mówi na końcu, zaprawdę powiadam…