Msza wieczorna za duszę księdza P. B.

Treść publiczna

Homilia o Bożej wierze i życiu: - Rozważania o znaczeniu Siewcy jako Pana Boga, który hojnie sieje ziarna. - Zachęta do wytrwałości i przemiany serca, aby wydawać owoc duchowy. - O konieczności obumierania zła, by wydać plon. - Porównanie Boga do ogrodnika przycinającego gałązki dla dobrych owoców.

Homilia o Bożym siewcy i przemianie serca: Ziemia i ziarno, te dwie rzeczywistości są ze sobą powiązane, bo ziarno nie może żyć bez ziemi, a ziemia bez ziarna staje się bezużyteczna. I oto siewca wyszedł siać, tym siewcą jest Pan Bóg, który jest hojnym dawcą. My byśmy pomyśleli, że rozrzutnym, bo po co siać na drogę, na skały, między ciernie, gdzie są chwasty, przecież tam ziarno nie wyda owocu, nie wyrośnie, nie ma szans. A jednak siewca jest cierpliwy. Sieje wszędzie, licząc na to, że może ta skała skruszeje, że może ludzkie serce skruszeje i wyda owoc. Pan Bóg do końca życia będzie walczył o człowieka, do końca życia będzie siał, bo życie to czas łaski i miłosierdzia. Po śmierci będzie czas sądu i sprawiedliwości. Ziarno, żeby przyniosło plon, musi obumrzeć, musi zginąć, żeby wydać plon. To, co jest złe, grzechem, słabością i pychą, musi w nas umrzeć. Pan Bóg jako ogrodnik będzie przycinał gałązki, by obfity plon wydać. Taki jest siewca, hojny i pełen łaski oraz miłosierdzia. Amen.