Msza powszednia z kazaniem o powołaniu do służby

Treść publiczna

Homilia o bogactwie winnicy i Bożej sprawiedliwości: - Bóg jest gospodarzem winnicy, który hojnie wynagradza wszystkich robotników bez względu na czas pracy. - Przypowieść podkreśla, że Bóg nie liczy zasług według ludzkich kategorii czasu. - Zazdrość między robotnikami jest potępiona, bo Bóg daje swoje dobra według swojej woli. - Powołanie do służby w Kościele wymaga ochoty i zaufania do Bożego planu. - Przypomnienie, że Kościół to wspólnota przez którą Chrystus prowadzi ludzi, a wynagrodzenie jest duchowe.

Homilia o powołaniu i zaufaniu Jezusowi: - Przykłady świętych: św. Franciszek z Asyżu, o. Bejzym, św. Maksymilian Kolbe, św. brat Albert, którzy oddali życie służbie Bożej. - Zachęta do pełnego zaufania Jezusowi i ochotnego podejmowania powołania do służby w Kościele. - Podkreślenie wartości pracy duchowej i życia dla chwały Boga. - Bóg hojnie wynagradza zarówno długą, jak i późną służbę. - Wezwanie do pracy nad sobą i życia w duchu miłosierdzia i pokory.

Homilia o bogactwie winnicy i powołaniu do służby: Przyjacielu, nie czyń bliźni krzywdę. Czyż nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje, i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry? Tak, ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi. Oto słowo Pańskie. C. T., Chryste. Idźcie i wy do winnicy mojej. Słyszeliśmy te słowa dopiero co w Ewangelii dzisiejszej. Drodzy w Chrystusie Panu, bracia i siostry, także wszyscy łączący się z nami poprzez media, słuchając dzisiejszych czytań liturgii mszalnej. Począwszy od Izajasza, poprzez List Świętego Pawła do Filipian, a skończywszy na Ewangelii Świętego Mateusza, możemy sobie uzmysłowić, że decyzje i działania Boga powinniśmy dostrzegać i akceptować jako sprawiedliwe i nieodwołalne. Moi drodzy, Bóg proponuje nam zatrudnienie w różnych dziedzinach życia i służby Bożej, aż do ostatniej godziny, a do nas należy nie stać na rynku…

Homilia o przykładach powołania i zaufaniu Jezusowi: Człowiek o głębokim życiu wewnętrznym czuje się zaszczycony, że może służyć N. P. Drodzy, historia Kościoła dostarcza nam wiele przykładów ludzi, którzy tak właśnie rozumieli swoje powołanie – powołanie do służby w Kościele. Tak ją rozumiał św. Franciszek z Asyżu, który wzgardził ziemskimi dobrami i płakał często mówiąc, że Miłość nie jest miłowana. Tak pojmował swoją służbę w Winnicy Pańskiej o. Bejzym, pracujący wśród trędowatych. Podobnie św. Maksymilian Kolbe, szerzący cześć Niepokalanej w dalekiej Japonii, czy św. brat Albert, opiekujący się ludźmi biednymi, z marginesu i wielu, wielu innych. Oni nie upominali się o zapłatę, bo wierzyli, że ich zapłata będzie obfita w niebie. Oni dobrze odczytali i zastosowali do siebie sens dzisiejszej Ewangelii. A jak my? Wszyscy tu zebrani w Sanktuarium Kalwaryjskim podejmujemy naszą służbę w Winnicy Pańskiej. Warto sobie to mieć przed oczami i pytać siebie: czy umiemy całkiem zaufać…