Msza poranna w intencji dziękczynnej

Treść publiczna

Kazanie: - Kaznodzieja zachęca do zastanowienia się, w jakiej kondycji duchowej człowiek staje przed Bogiem i Maryją. - Przykład Hioba przypomina o pokornym zaufaniu Bogu także w chorobie, cierpieniu i trudnych doświadczeniach. - Jezus kieruje radość uczniów od otrzymanej mocy ku temu, że ich imiona są zapisane w niebie; najważniejszym powołaniem jest dążenie do świętości. - Maryja i Jezus są ukazani jako wzór radości z działania Boga, który objawia prawdę ludziom prostym i wierzącym.

Homilia o powrocie do mocy i świętości: W tę pierwszą sobotę października stajemy w tym szczególnym, wyjątkowym miejscu. Myślę, że wielokrotnie przeżywaliśmy już te powroty tutaj, do tego świętego miejsca przed oblicze Czarnej Madonny. Widzimy uczniów, tych siedemdziesięciu dwóch, którzy wracają do Jezusa po wypełnionej misji. Warto, abyśmy postawili sobie na początku to pytanie: jaki jest mój powrót dzisiaj? W jakiej kondycji duchowej dzisiaj staję przed Bogiem? W jakiej kondycji duchowej staję dzisiaj przed Maryją? Liturgia słowa pokazuje nam dwie postawy. W pierwszym czytaniu słyszeliśmy o Hiobie, człowieku, który został doświadczony, człowieku, który przeżywa bardzo wiele i może dzisiaj, stając przed obliczem Czarnej Madonny, staje jak Hiob. Może sponiewierany, odrzucony, może doświadczający niesamowitego opuszczenia, ale w głębi ducha gdzieś powtarzam te słowa jak on: Dobro przyjąłem z ręki Boga, czego zła przyjąć nie mogę. Bo może choroba, bo może jakieś cierpienie, bo może…