Msza święta w intencji zmarlego

Treść publiczna

Kazanie: - Ufność wobec Boga przypomina zaufanie dziecka do kochającego ojca; swoje lęki, słabość i grzechy można przynosić szczerze na modlitwę. - Wiara nie jest obietnicą życia bez trudności ani spełniania wszystkich próśb. Może dojrzewać, gdy odpowiedź nie przychodzi tak, jak oczekujemy. - Jezus nie ucieka od cierpienia, lecz powierza się Ojcu; być dzieckiem Boga oznacza uczyć się Jego synowskiego zaufania.

Homilia o dziecięcej ufności wobec Boga: Trzeba przekonywać do życzliwości, ale jak do ojca, któremu możemy powierzyć swoje życie jak dziecko. Można to zrozumieć przez zwykłe doświadczenie miłości. Kiedy jakaś bliska osoba opowiada nam o swoim lęku, to przecież nie cieszymy się z jej cierpienia, ale cieszy nas to, że nie musi przed nami swojego cierpienia ukrywać, że ufa naszej obecności, że w trudnej chwili nie zostaje sama. Podobnie, kochani, możemy myśleć o dziecięcej ufności wobec Pana Boga. Nasza słabość i grzechy nie są czymś, co mamy ukrywać, zanim rozpoczniemy naszą modlitwę liturgiczną. Może stać się to właśnie tym miejscem, w którym spotkamy się z Panem Bogiem w sposób najbardziej szczery. Nie oznacza to też przekonania, że dobry Ojciec będzie spełniał wszystkie nasze życzenia. Dziecięctwo Boże, ta relacja z Panem Bogiem, nie jest obietnicą życia bez trudności i rozczarowań, ale ufność, wiara dojrzewa też wtedy, kiedy prosimy, a odpowiedź nie przychodzi albo nie dzieje się…