Kazanie o powołaniu z modlitwami

Treść publiczna

Czytania i homilia: - Przypomnienie przykazań Bożych i wezwanie do ich zachowywania. - Obraz młodzieńca poszukującego doskonałości i wezwanie do oddania wszystkiego dla Królestwa Bożego. - Homilia podkreślająca znaczenie modlitwy, wolności decyzji i wartości życia duchowego.

Wstęp do kazania o D. K.: Dziękuję za oglądanie. Przypomnijmy Chrystusa, bądź się do... Przepostrowiony. Gdzie Bóg, Król Świata całego, dokonał życia swojego. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Pan z wami. I z duchem twoim. Kiedyś święty Jan Paweł II powiedział: Nieść krzyż za Jezusem oznacza być gotowym do wszelkiej ofiary z miłości do Niego oraz nie stawiać nikogo i niczego przed Nim, nawet najdroższych osób, nawet własnego życia. Wiecie, że przylgnięcie do Chrystusa jest wymagającym wyborem, jednak to nie sami niesiemy krzyż. Przed nami idzie On.

Wprowadzenie do rozważania D. K.: Pan Jezus powiedział: kto chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech mnie naśladuje. Pragniemy to czynić szczególnie teraz, rozważając Twoją drogę krzyżową, Jezu, na której objawiła się najbardziej miłość wobec każdego człowieka przez niepojęte cierpienie, ból, zadane rany, aż po śmierć męczeńską na krzyżu. Pragniemy złączyć w tym znaku zbawienia swoją codzienność, życiowe powołanie. Pragniemy również złączyć swoją drogą krzyżową wszystkich, którzy odkryli w wolności dar powołania do kapłaństwa, życia konsekrowanego, do małżeństwa, życia rodzinnego i stanu wolnego oraz młodych ludzi stojących przed wyborem drogi krzyżowej. Któryś za nas cierpiał rany, zmiłuj się nad nami.

Kazanie o powołaniu i upadkach św. Piotra: Nie przeszedł tej próby. Jak wyglądają moje próby? Piotr spotkał się z miłującym spojrzeniem Jezusa i zrozumiał, że iść za mistrzem to podnosić się ze swoich upadków. Zarówno święty Piotr, jak i święty Paweł stwierdzają swoją niegodność wobec powołania, którym zostali obdarzeni. Jednak Bóg zawsze odpowiada podobnymi słowami: Wystarczy Ci mojej łaski, moc bowiem w słabości się doskonali. Panie Jezu, Ty mnie wybrałeś i powołałeś. Daj mi siłę i mądrość zrozumieć Twoją miłość i nieustannie podnosić się z moich upadków Twoją mądrością i mocą Twojej miłości. Prośmy, abyśmy poznając swoje ograniczenia, doznając upadku, potrafili się z nich podnosić i świadczyć o ogromnej miłości Boga do człowieka, większej niż wszelki grzech, abyśmy stawali się takimi świadkami miłosierdzia Bożego, jak święty Antoni Maria Klaret. Który za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Refleksja o Cyrenejczyku i świętym Albercie: A gdzie jesteśmy dziś my młodzi, silni, energiczni? Czy dostrzegamy potrzebujących, płaczących i biednych? A może jak tamci pozostajemy głusi i ślepi na ludzką krzywdę? Może sami nie chcemy lub nie umiemy skorzystać z pomocy? Przypatrzmy się postawie Cyrenejczyka. Zauważmy Chrystusa w potrzebujących braciach. Nauczmy się im pomagać, współczuć i służyć. Wzorem zapewne jest święty brat Albert. On niejednokrotnie musiał podejmować trudne decyzje, decyzje, które wymagały silnej woli i zupełnego zdania się na Boga w posłudze człowiekowi słabemu, zależnemu od nas, od naszej troski i dobrej woli, nie przyjmuje rozwiązań piłatowych. Albert idzie sam i posyła siostry i braci dostrapionych, bezradnych, chorych i słabych, biednych i zagubionych. Choć miał swoje plany, swoją wizję życia świata, miał do pamiętnego dnia, kiedy pierwszy raz przekroczył próg ogrzewalni. Ja ich tak nie zostawię. Teraz już jego plany realizuję, plany Boże. Zostawia…

Refleksja przy Stacji Jedenastej – Pan Jezus przybity do krzyża: Udzielasz lekcji, jak żyć w dzisiejszym świecie, aby nie stracić prawdziwego skarbu, którym jest godność Bożego Dziecka, ściśle złączona z szacunkiem dla ludzkiego ciała. W obliczu śmierci tracą wartość wszystkie sprawy. Pozostają jedynie duchowe skarby, które nie zniszczy ani rdza, ani muł. Przy tej stacji, Chryste, nie tylko nas prosisz, ale wręcz nalegasz: oddaj mi się cały, oddaj mi swoje serce, swoje myśli i słowa, oddaj mi…

Re…