Msza poranna w intencji zmarłej siostry Renaty

Treść publiczna

Kazanie: - Refleksja nad pożegnaniem i wyrzutami sumienia związanymi z odejściem bliskich. - Zapewnienie o nadziei na ponowne spotkanie w niebie. - Jezus jako jedyna droga do zbawienia i życia wiecznego. - Zachęta do zawierzenia i zaufania Chrystusowi, który przygotował miejsce dla wiernych.

Homilia o drodze do nieba: Jakie to ma konsekwencje na dzisiaj, na to nasze pożegnanie? Nie chcę generować wyrzutów sumienia, ale mając też to doświadczenie, kiedy żegnałem swoich bliskich, że człowiek zadaje sobie to pytanie, czy mógł inaczej, czy mógł więcej czasu poświęcić. Inaczej dobrać słowa, być bardziej milszym, więcej troski, po prostu być bliżej, dłużej i więcej. Moi drodzy, jeżeli pojawiają się te pytania, to właśnie ta świadomość tego, że ponownie się spotkamy z Renatą powinno nam puścić ten skurcz takiego wyrzutu sumienia, bo to co przygotował Chrystus to, że będziemy mieli wieczność, to już nic nie będzie trzeba nadrabiać. I nie będzie wyrzutów sumienia, tylko ta radość bycia z sobą i z innymi ukochanymi, którzy przed Renatą odeszli do Pana. Moi drodzy, ale to nie wszystko, bo Chrystus sprowokowany pyta... Z. T., Panie nie wiemy dokąd idzie, że jak więc możemy znać drogę, daje nam chyba najcenniejszą uwagę, poradę odnośnie nieba. Ja jestem drogą, prawdą i życiem…