Koronka do Miłosierdzia Bożego

Treść publiczna

Kazania: - Znaczenie krzyża jako znaku przemiany, przebaczenia i nadziei. - Zachęta do walki o świętość krzyża oraz do uwierzenia, że nigdy nie jest za późno na zwrot w życiu. - Rozważania o wartości życia na różnych etapach wieku, z przykładami znanych osób osiągających sukcesy w późniejszym wieku. - Wskazanie, że wiara w Jezusa i Jego przebaczenie daje życie wieczne nawet tym, którzy czują się odrzuceni.

Kazanie o mocy i znaczeniu krzyża: Krzyż. Kiedy kochamy, ona naprawdę działa. Ona zmienia, nawet cicho. Bóg nie potępia. Tak, Bóg nie potępia, to my uciekamy. Wielu ludzi nosi ciężar grzechu, porażki przeszłości. Czasem mówią: "Bóg by mnie już nie przyjął. Nie zasługuję na przebaczenie." A przecież Ewangelia mówi wprost: Bóg nie przyszedł potępić, ale zbawić. To nie Bóg nas odrzuca. To my zamykamy serca. A krzyż ciągle woła: Wróć. Jeszcze nie jest za późno. Moi drodzy, bardzo często słyszy się, zwłaszcza u osób starszych, takie słowa, że mój czas już minął, że już nie ma sensu. A to nieprawda. Wiek nie jest i nigdy nie będzie przeszkodą. Ktoś kiedyś pięknie powiedział: jakość życia to nie kwestia chronologii. Zanim uznasz, że jesteś za stary lub za młody na nowe przedsięwzięcie czy nowe wyzwanie, weź pod uwagę życie paru osób, które nie pozwoliły, by wiek stanął im na przeszkodzie w osiąganiu zamierzeń: G. B. zdobył swego jedynego Oscara, mając osiemdziesiątkę. G. M. została…

Kazanie o życiu, wieku i wierze: Boże życie przypomina właśnie taką książkę. Młodość to pierwsze, ekscytujące rozdziały, pełne przygód i planów. Później przychodzą kolejne, pełne doświadczeń, prób, czasem łez, ale też głębokiego sensu. A ostatnie rozdziały mogą być najpiękniejsze, jeśli są przepełnione wdzięcznością i miłością. Przecież święty Paweł w Liście do Filipian mówi: Zapomniawszy o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną. Wiek nie jest żadną przeszkodą, by iść naprzód. Jest jedynie innym etapem wędrówki. W małym miasteczku żył starszy człowiek o imieniu Antoni. Miał 85 lat i każdego dnia można było go zobaczyć, jak siedzi na ławce przed domem z książką w ręku. Pewnego dnia młody chłopak zapytał go: "Panie Antoni, po co pan w tym wieku czyta?". Staruszek uśmiechnął się i powiedział: "Kiedy byłem w twoim wieku, gromadziłem narzędzia, żeby budować swój dom. Teraz gromadzę mądrość, żeby zbudować swój pokój serca". Antoni opowiadał dzieciom historie z dawnych lat:…