Msza powszednia sobotowa z chrztem

Treść publiczna

Kazanie o walce ze złem i sakramencie pokuty: - Refleksja nad powszechnością i trudnością zwalczania zła oraz rolą pedagogii chrześcijańskiej. - Podkreślenie znaczenia sakramentu pokuty jako liturgii pojednania i wspólnoty parafialnej. - Zachęta do organizowania wspólnotowych nabożeństw pokutnych w parafii, zwłaszcza w Adwencie, Wielkim Poście i odpustach. - Przykłady ze wspólnot oazowych, gdzie sakrament pokuty ma charakter wspólnotowy. - Wskazanie na społeczną wymowę walki ze złem i konieczność podejmowania etapów pojednania opisanych w Ewangelii.

Rozważanie o etapach pojednania: - Zachęta do odwagi i podejmowania pojednania najpierw w cztery oczy. - Rola świadków w przypadku niepowodzenia pierwszego kroku. - Możliwość zwrócenia się do Kościoła, gdy wspólnota również nie przynosi skutku. - Przypomnienie o szerokim znaczeniu walki ze złem i potrzebie mobilizacji sumienia. - Wezwanie do trudu pojednania jako drogi do zwycięstwa dobra nad złem.

Rozważanie o pojednaniu: Muszę mieć odwagę pójść do tego, który wobec mnie dopuścił się zła. I później rozmowy w cztery oczy. Często już się tu dokonuje pojednanie. Bo ten drugi, słuchając, jak się źle czujesz po takim czy innym spotkaniu, że mnie tak potraktowałeś marnie, często jest tak, że na tym etapie wszystko się kończy. Wiesz, nie pomyślałem, że aż tak będziesz czuł się dotknięty. Przepraszam cię najmocniej. I koniec problemu. Pojednali się na pierwszym etapie. Idź, upomnij go w cztery oczy. To upomnienie nie może być górowaniem jednego nad drugim, ale to upomnienie w cztery oczy mówi: wiesz, powiem ci, jak ja to przeżyłem. Bo to będzie mój ból. Miej cierpliwość wysłuchać. A wysłuchawszy powie, chyba często by tak było, nie pomyślałem, że aż tak cię to dotknęło. I mogły się rzucić w objęciach i zakończyć problem. Ale dzisiejsza Ewangelia mówi jeszcze, że jeśli by się to nie powiodło, weź dwóch, jednego świadka ze sobą, porusz sumieniem tego, który zła się dopuścił wobec…