Msza poranna z intencją pielgrzymów

Treść publiczna

Homilia – ufność wobec Boga: - Historia narodu wybranego z pustyni jako symbol oczyszczenia i walki z pychą. - Ostrzeżenie przed narzekaniem i zachęta do pokładania ufności w Panu Bogu. - Krzyż jako znak nadziei i przypomnienie o konieczności proszenia o pomoc w trudnych chwilach zamiast podejmowania skarg.

Homilia o prośbie o pomoc i ufności wobec Boga: Dzisiejsze święto jest bardzo stare, ma długą historię, ale przyjrzyjmy się tym czytaniom, które dzisiaj usłyszeliśmy. To pierwsze czytanie opowiada pewne wydarzenie, które się stało na pustyni, kiedy to naród wybrany, wyznaczony przez Pana Boga na to, by posiąść ziemię obiecaną, pod przewodnictwem Mojżesza, był bardzo zmęczony, wszystko im obrzydło, wszystkiego mieli dość. Zamiast prosić Pana Boga o pomoc, zaczęli narzekać, mówili, że po co ich wyprowadził z Egiptu, że tam było lepiej, a na pustyni mają umrzeć. Zaczęli Panu Bogu wyrzucać różne rzeczy, zamiast powiedzieć „Panie Boże, pomóż nam, już nie dajemy rady.” Pan Bóg wyprowadzał ich na pustynię, aby ich oczyszczać, stawiać przed ich słabościami, aby nie czuli się pewni i samowystarczalni. Niszczył ich pychę. Kiedy zaczęli narzekać, Pan Bóg zesłał na nich palące węże, aby sobie przypomnieli, że nie należą do siebie. Gdy pojawiły się te węże, ludzie zwrócili się do Pana: "Panie…

Kazanie o odkupieniu: Jedno, na którym sam Bóg jest. Słodkie drzewo, słodkie gwoździe. Siła rozkosznego owocu. Tyś samo było. Bóg cię naprawi. Światu, który był zagubiony.