Msza wieczorna z kazaniem o umieraniu do egoizmu

Treść publiczna

Kazanie i rozważanie: - Kazanie dotyczyło wzięcia krzyża Jezusa, wzrastania w miłości przez umieranie do egoizmu. - Porównanie krzyża do codziennych relacji rodzinnych i potrzeby dzielenia się dobrem. - Przypowieść o dwóch salach z długimi sztućcami ilustrująca piekło i niebo zależne od wzajemnej pomocy.

Kazanie o krzyżu i miłości w życiu codziennym: To znaczy wziąć krzyż Jezusa, to znaczy wypełniać wolę Bożą. A wolą Bożą jest, abyśmy odkrywali w sobie nasze piękno, dobroć i miłość i abyśmy dzielili się tym z innymi ludźmi. Jest to niełatwy proces, nawet czasami bolesny, bo wymaga od nas tego, abyśmy umierali do swojego egoizmu, a wzrastali w miłości. A to przecież bardzo kosztuje. To jest ciężar tego krzyża. Ale idąc za Jezusem, tak właśnie powinniśmy układać swoje życie. Przychodzimy często do kościoła, modlimy się tak jak potrafimy, ale musimy już teraz zrobić jeszcze następny krok. Właśnie upodabniać się do Jezusa, umierać do swojego egoizmu, wzrastać w miłości i okazywać tę miłość innym, a zwłaszcza najbliższym w domu. Nie zawsze nam się to udaje. Są sytuacje konfliktowe, stresowe, jest wiele przykrości, kłótni. To jest jakieś normalne wpisane w to nasze ziemskie życie, życie w rodzinie. Ale my ze swojej strony, umierając do naszego egoizmu, to jednak staramy się czasami…