Msza poranna z intencją zmarłych

Treść publiczna

Homilia o nadziei i miłosierdziu: - Rozważanie nad wizją suchych kości jako symbolu ludzi bez nadziei i życia. - Moc Bożego miłosierdzia przywracającego życie i serce do miłości. - Prorokowanie do ducha jako wezwanie do miłowania Boga i bliźniego. - Zachęta do wiary w zdolność miłości mimo zranień i trudności. - Przypomnienie, że największym przykazaniem jest miłość jako fundament prawa i proroków.

Homilia o nadziei i miłosierdziu: Scenariusz godny wyobraźni dzisiejszych twórców filmów grozy. Wyobraźmy sobie, że znajdujemy się w miejscu, gdzie leżą rozrzucone suche kości, takie otwarte cmentarzysko. Pytanie, które słyszymy od Boga skierowane do proroka, brzmi: czy te kości mogą powrócić do życia? To biblijna rozszerzona rzeczywistość. Patrzymy na wyschłe kości, a mamy zobaczyć ludzi, których serca wyschły, ludzi, którzy stracili nadzieję, którzy już nie wiedzą, po co mają żyć. Zostali wyrwani z ziemi rodzinnej, zaprowadzeni w niewolę. Próbują jakoś związać koniec z końcem, ale czy to jest życie? Tacy są jak ludzie zombie, bez nadziei, bez korzeni, wyrwani z kraju swojej ojczyzny, gdzie było ich życie materialne i ich serce, ich dom. Dom ich serca został zburzony i zabrany. Czy tacy ludzie o wyschłych sercach mogą powrócić do życia? Ezechiel nie odpowiada bezpośrednio – mówi: Panie, Ty to wiesz. Od miłosierdzia Pana wszystko zależy. W miłosierdziu Bożym jest moc, która może…